Category Archives: კრიტიკა

მოსაზრება ბიძინა ივანიშვილის შეხვედრებზე

პირველ რიგში როდესაც ბიბიზე ვსაუბრობთ ერთი ფაქტორია ძალიან მნიშვნელოვანი, ეს არ არის ტიპური პოლიტიკოსი, ის არ იქცევა როგორც უნდა იქცეოდეს პოლიტიკოსი, რომელიც ძალიან დამოკიდებულია ხოლმე საზოგადოებრივ აზრზე, რაღაც მარგინალური ლიბერალური ელიტის ხუშტურებზე თუ უბრალოდ ჟურნალისტების კეთილგანწყობილებაზე, მისი უზარმაზარი პირადი ფინანსური და შეიძლება ითქვას სოციალური კაპიტალი აძლევს იმის საშუალებას, რომ ნამდვილი ჯიჰადი მოუწყოს ჟურრნალისტებს, ექსპერტებს თუ ეჭვი არ მეპარება მისი გუნდის წევრებსაც კი.


ამიტომაც როდესაც ბიბისთან შეხვედრების სანახავად ვემზადებოდი,  ყველaფრისთვის მზად ვიყავი, მოლოდინიც არ გამიცრუვდა,  ზუსტად ისეთივე იყო როგორიც წარმომედგინა, აქ ყველაფერი იყო, გარდა ტრადიციული, ჩვენთან მიღებული პრესკონფერენციების  დამკვიდრებული სტილისტიკისა. ბიბიმ იჩხუბა, იკაჩავა, სიტყვაზე გამოედევნა თუ საკუთარი აზრი დაუფარავად მიახალა სხვადასხვა ჯურის ტიპებს.  პრემიერის მედიასთან თუ ექსპერტებთან  ურთიერთობის ეს სტილი ჩვენთვის, ხალხისთვის თუ პოლიტიკით დაინტერესებული ტიპებისთვის  ძალიან უცხოა, მოდით ვაღიაროთ,  ჩვენ ხომ ისიც ვერ დავიჯერეთ, რომ შეიძლება ადამიანი გახდე  ქვეყნის ლიდერი , თან  შემდგომ ადგე და წახვიდე. გულწრფელად ვთქვათ განა ჩვენი პოლიტიკური  მეინსტრიმის ტრადიცია  არ არის  როდესაც ვიცით, რომ პოლიტიკოსი გვატყუებს  და ეს ნორმაა. ამიტომაც  “ბატონი ბიძინას” რომ მას მასზე შეყვარებული ქართული ინტელიგენცია ეძახის, ამ მეისტრიმული  ნორმიდან ამოვარდნილი გახლდათ.

ავიღოთ პირველი შეხვედრა, ექსპერტებთან რომელიც იყო , ყველაზე კარგი მაგალითი პრემიერის არაორდინალური საქციელის,  მამუკა არეშიძის მიმართ დამოკიდებულება  გახდლათ, არ დავმალავ   მამუკა არეშიძე ძალიან მაღიზიანებს, მისი მანერა საუბრის, როდესაც  საუბრის დროს თავი ისე მოაქვს თითქოს რაღაც საიდუმლოზე საუბრობს, ამას დამატებული აპოკალიპტური  სცენარები რომელიც მუდმივად სადღაც ახლოს ხდება .  რათქმაუნდა დღეს აღარავის ახსოვს მისი პროგნოზები, ირანში, სირიაში და კიდევ ალაჰმა უწყის რომელ ქვეყნებში დაგეგმილ საომარ მოქმედებებზე, ან რაც მთავარა კავკასიის თემატიკაზე გაკეთებული პროგნოზები  რომელთა დიდი ნაწილი გადამოწმებას არ ექვემდებარება, ნულოვანი ინტერესის გამო ხოლო რომელიც ექვემდებარება უბრალოდ სისულელეა, ხოდა ასეთ ადამიანს რომელიც რაღაც გაუგებარი  ტრადიციით მუდმივი ექსპერტის სტატუსით სარგებლობს, ბიბიმ ნამდვილი ჰოლოკოსტი მოუწყო,  ზუსტად იმაზე მოთხოვა პასუხი, რაზეც მას არავინ სთხოვდა,  რა დგას მისი განცხადებების და პროგნოზების უკან? საიდან მოაქვს მას ეს ინფრომაციები?  ეგ კი არა ზუსტად ისეთივე ცინიკური ტონით მიმართა როგორც ბევრი ჩემი მეგობარი და მეც მოვაწერდით ხელს “ბატონო მამუკა თქვენ ექსპერტი ხართ არა” ? ზუსტად აქ გამოჩნდა ის თუ რომ ჩვენ სხვანაირი პრემიერი გვყავს, კარგი თუ ცუდი ეს სხვა თემაა, უბრალოდ არატრადიციული, პოლიტიკური მეინსტრიმისგან ამოვარდნილი.

მოკლედ ექსპერტებთან შეხვედრა რომელიც გარდა მამუკა არეშიძის საჯარო დატუქსვისა და კიდევ სხვა ექსპერტებზე გადავლისა მაინც საზოგადოებაში, უფრო სწორად იმ ხალხში რომელიც ჯიუტას იბრალებს საზოგადოების აზრის გამომხატველობას, ნეგატიურად შეფასდა.

ახლა წარმოვიდგინოთ, როგორ მოიქცეოდა კარგი,საზოგადოების აზრზე  ორიენტირებული პოლიტიკოსი?იმის შემდგომ რაც საზოგადოების აზრი მის წინააღმდეგ განეწყო? 

მას ჰქონდა ვარიანტი მოქცეულიყო როგორც ნაცმოძრაობა იქცეოდა, ანუ,  წინასწარ შეერჩია  ჟურნალისტები, რომელთან ნაწილი სრულიად შემთხვევით დაწინაურდებოდა  მაღალ თანამდებობზე ხოლო მეორე ნაწილი რაღაც ფონდებიდან(სახელმწიფო რათაქმაუნდა)  სახელფასო დანამატებს მიიღებდა და შედეგად პრესკონფერენცია გადაიქცებოდა, ერთი მსახიობის  შოუდ, სადაც გამომსვლელი  მოიქცეოდა ისე როგორც ჯამბაზი იქცევა ცირკში მაყურებლების წინაშე, მოაწყობდა ფოკუსების კასკადს და  ილაპარაკებდა ყველაფერზე  გარდა იმ თემებზეც კი რომლებზეც მისივე  შერჩეული კარის ჟურნალისტები დაუსვამდმემ კითხვას.

ასევე მას შეეძლო მოქცეულიყო  როგორც ჩვენს წარმოდგენაში არსებული  დასავლური ყაიდის პოლიტიკოსი მოიქცეოდა, ” უფრო მომზადებული” მივიდოდა შეხვედრაზე  ყალბი ღიმილის ზეიმს მოაწყობდა,  მოკლედ ისე მოიქცეოდა როგორც სტანდარტული პოლიტიკოსები იქცევიან, აი წარმოიდგინეთ ალასანია, ანუ  ყოვლად უსარგებლო საუბარი, პატრიოტული მოტივებით თამაში, ნატოს და ამერიკის ხსენება ყველაზე საჭირო თუ არასაჭირო დროს და ასე შემდგომ.

მაგრამ როგორც იქცევა ბიბი? ის მომზადებული მოდის და ჟურნალისტებს ზუსტად ისეთივე ჯიჰადს უწყობს როგორიც ექსპერტებს მოუწყო, ისევე ეჩხუბება და თხოვს პასუხს შენიშვნებზე როგორც ეს ექსპერტებს მოსთხოვა, ნუ აღსანიშნავია ერთი  სხვაობაც  , თუ  ექსპერტების დიდი ნაწილი მეტნაკლებად  ბიბისთან  რაღაცნაირ ვალში გრძნობდნენ თავს , ჟურნალისტები უფრო ნაკლებად იყვნენ  მასზე დამოკიდებულები და ამიტომაც უფრო მედგრად დაიცვეს საკუთარი პოზიციები.

რაც არ უნდა არ მოგვწონდეს ბიძინა ივანიშვილი ის დღეს ხმამაღლა ებრძვის იმას რაც მას აბსოლუტურად არ ეხება, ანუ მაგალითად შეიძლება დაუჯერებელი იყოს მაგრამ პრემიერის საქმე არა არის ის რაც ქართულ ჟურნალისტიკაში ხდება, არ არის მისი საქმე იმის გარკვევა   რომ ქართველ ჟურნალისტს აბსოლუტურად ყველაფრის უფლება აქვს, მაგალითად ქართველ ჟურნალიასტს შეუძლია თქვას რომ პატიმარს ციხეში ხელი მოახერხეს და ამაზე ერთი ამბავი ატეხოს, მოიწვიოს პრესკონფერენციები და ინფორმაცია ყველა მისთვის ხელმისაწვდომი მეთოდებით გაავრცელოს. ან კიდევ ის რაც ინგა გრიგოლიამ გააკეთა, თქვას რომ არც ერთი მინისტრი არ ჩავიდა იმ სოფელში და ამ დროს ირკვევა რომ  რომ  მინიმუმ სამი მინისტრი ყოფილა ჩასული , არადა ამით საქმე ბევრად უფრო მეტს რამეზე დავიდოდა, დაისმებოდა შეკითხვები უბრალოდ მინისტრების მუშაობაზე, რას შეეძლოთ გაეკეთებინათ და მოკლედ საქმე უფრო პროფესიონალურ პლატფორმაზე გადავიდოდა. ახლა იმას ვარკვევთ ჩავიდა თუ არა არადა პრობლემა იმაშია ამ ჩასვლით რა შეიცვალა. მაგრამ პრობლემის სათავე ის არის რომ  ჩვენი,  სკანდალზე ორიენტირებული ჟურნალისტიკა, გულის ამაყუჩებელ გადაცემას ვერ გააკეთებდა სოფელ დვანში მიმდინარე პრობლემებზე, სადაც როგორც ირკვევა, მინისტრებს და მთავრობას ეშინია ჩასვლა და ორიოდე ჟურნალისტი გმირივით ჩადის  და სულ არ უფრთხის  რუსს ოკუპანტებს.

ჩვენთან ასეთ ჟურნალისტებს არავინ სჯის, მას  არ სჯის ბაზრის კანონები იმიტომ რომ ზუსტად ბაზარზე ორიენტაციამ აქცია ის ესეთ ჟურნალისტად, არ სჯის რაღაც შინაგანი ეთიკა ან თუნდაც ჟურნალისტური გაერთიანებები. ჩვენთან ყველაფრის, აბსოლუტურად ყველაფრის უფლება გაქვს, შეგიძლია ერთ კაცზე დაყრდნობით გაავრცელო ინფორმაცია თან ისე არც გადაამოწმო და შემდგომ დაე დაბრალებულებმა იდარდონ. 

რაღათქმაუნდა ბიბის საქმე  ნამდვილად არ არის ქართველ ჟურნალისტებს მიუჩინოს მისი ადგილი, არც მათი აღზრდაა პრემიერის საქმე, მისი  მოვალეობაა თუ ესეთ შეხვედრას აკეთებს  კრიტიკულ შეკითხვებზე პასუხი გასცეს მაგრამ რა ხდება მაშინ თუ ეს შეკითხვებიც სისულელეა? ან კიდევ როდესაც ჟურნალისტი ურცხვად აცხადეს საკუთარ შეხედულებებს ობიექტურ ჭეშმარიტებად, ჩვენთან ხომ რატომღაც ჰგონიათ ჟურნალისტებს რომ მათი კლასობრივი მდგომარეობიდან გამომდინარე იდეები საყოველთაოა, მაგრამ ეს კიდევ არაფერი, მთავარი პრობლემა მაინც ის არის რომ ჩვენთან დამვკიდრა ორი საშინელი მითი რომელიც ისე არ ვნებს არაფერი როგორც ეს ორი ვნებს:

პირველი- მითი ჟურნალისტების აპოლიტიკურობაზე, თითქოს პოლიტიკაზე მომუშავე ჟურნალისტი აპოლიტიკური უნდა იყოს და ამაშინ იგულისხმება ხოლმე ის რომ ანუ არ უნდა იყოს რომელიმეს მიმართ ტენდეცნიურად განწყობილი და ობიექტურობას უნდა ინარჩუნებდეს.  შედეგად რათქმაუნდა ადამიანურად შეუძლებელია რომელიმე ჟურნალისტი დარჩეს ობიექტურობის ჩარჩოში და ეს მარაზმად გადაიქცევა.

მეორე უკიდურესობა ეს არ ვიცი სხვა ქვეყნებში თუ არის მაგრამ ჩვენი ჟურნალისტების და განსაკუთრებით ლიბერალურად განწყობილი ჟურნალისტების სენია, ეს არის პოზიცია რომლის მთავარი ამოსავალი წერტილი ის არის სიმართლე სადღაც შუაშია, ანუ მაგალითად თუ ვინმე იძახის 2*2=4 და მეორეც ვერსია 2*6 ქართველი ჟურნალისტი აუცილებლად აწვება პოზიციას რომ სიმართლე 2*2  არის 5.

გამოსავალი ამ სიტუაციაში რათქმაუნდა არსებობს, მალე ახალი პრემიერი გვეყოლება რომელიც ზუსტად ისე მოიქცევა როგორც ეს ჩვენ წარმოგვიდგენია, ან საერთოდ არ ჩაატარებს მსგავს შეხვედრებს ან ისე მოიქცევა როგორც ეს რაღაც მარგინალურ  ჯგუფებს მოეწონება, ისაუბრებს იმ თემებზე რომელიც იქნება მომგებიანი მისთვის და  რაც პრაქტიკაში  ძალიან მცირე ჯგუფების აზრით არის დღევანდელი დღის წესრიგი და რაც მთავარია, არავინ შეეხება სიწმინდეებს. ქართველ ჟურნალისტებს, ექსპერტებს თუ ენჯეოშნიკებს, იმედი მაქვს შემდეგი რომლის მიტისკვასაც ბიბი აპირებს ეს ხალხია. 

ის რაც არ პრავდება

არის რაღაცეები რაც არ პრავდება, რაც არ უნდა იძახო, ნებისმიერი კარგი ხელისუფლება უშვებს  შეცდომებს  და ეს ყველგან ხდება, სწორედ ეს თემებია ის რაც განსაზღვარვს  ხოლმე ამა თუ იმ ხელისუფლების შემდგომ ბედს, მითუმეტეს ჩვენ გვაქვს, ემპირიული გამოცდილება,  სააკაშვილის  რეჟიმმა მოსვლის პირველი დღიდან გამოაჩინა კლანჭები და კარგად აჩვენა რომ მოდერნიზაციის ნიშნით ის ბევრი რადიკალური ნაბიჯის გადადგმას აპირებდა, რომელსაც სრულიად არ ჰქონია კავშირი დემოკრატიასთან.  ამ ნაბიჯებს რა შედეგები მოჰყვა ყველამ კარგად ვიცით.
დღეს კიდევ ერთხელ ეძლევა შანსი ხელისუფლებას რომ თვალები არ დახუჭოს შეცდომებზე და გადადგას ის რისიც ყველაზე მეტად ეშინია, ქმედითი ნაბიჯები რომლებსაც შეიძლება უარყოფითი გამოხმაურება ჰქონდეს.

დღეს, ჩემმა ერთმა ძველმა ფრენდმა და კარგმა მეგობარმა, აჩიკო მელიქიშვილმა სტატუსი დაწერა რომელიც ე.წ უნიჭო  გამპრავებლებს მიუძღვნა

ინსტრუქცია გამპრავებლებთათვის:

1. ყველაფრის გაპრავება არ შეიძლება

2. თუ მაინც აპრავებთ გაუპრავებელს, იხილეთ პუნქტი პირველი

სტატუსი ბევრ უნიჭოდ გაპრავებულ ფაქტებს და მათ შორის  მამუკა მიქაუტაძის ფაქტს ეძღვნებოდა, როდესაც რბილად რომ ვთქვათ საეჭვო გარემოებები იკვეთება ახალგაზრდა კაცის სუიციდში, ამას ემატება  ოჯახის წევრების განცხადებები და უკვე თავად პოლიციის პოზიციაც ემატება, როდესაც მათ ირიბად აღიარებს რომ რაღაც საეჭო გარემოებები იკვეთება, ხოდა სულაც არ მიკვირს რომ ყველა ნორმალურ ტიპს და მათ შორის მეც , გაგვიჩნდა შეგრძნება რომ ყველაფერი ისე სუფთად არ არის როგორც ამას ამბობენ, და ეს სულაც არ არის კავშირსი ხარ   ხარ თუ არა ამ ხელისუფლების მომხრე .

ხელისუფლების შეცვლის შემდგომ ჩვენთან დარჩა ტენდენცია რომელიც რბილად რომ ვთქვათ არ უწევს კარგ სამსახურს ხელისუფლებას, პირველი ეს არის ე.წ გაპრავება, როდესაც ხელისუფლების ცნობადი თუ უცნობი მომხრეები, ნებისმიერი საშუალებით იცავენ “მათ” ხელისუფლებას და ნებისმიერი შეცდომის შემთხვევაში იგონებენ გამართლებელ არგუმენტაციას , ხოლო   მეორე, სიტუაცია, როდესაც მიზანმიმრთულად  იქმნება  ისეთი გარემო, სადაც ტელევიზორის ყურების დრო ანანაირად  არ გტოვებს  ისეთი შეგრძნება რომ რაღაც კატასტროფა ხდება და  ასეთ დროს რათქმაუნდა, ნებისმიერი  დათმობა მთლიანი სისტემის ნგრევას დაიწყებს, ამ ისტერიის შედეგი იყო ის შეცდომები რომელიც ჩვენმა ხელისუფლებამ დაუშვა, ალბათ ყველას გვახსოვს  თუ როგორი ისტერიებით პასუხობდა, ხელისუფლება ნებისმიერ ოპოზიციურად განწყობილ გამოსვლებს, ხელისუფლების ისტერია ოპოზიციას გადაედო და საკმარისი იყო წაგეკითხა, ოპოზიციური პრესა ან ტელევიზიები რომ შთაბეჭდილება გრჩებოდა , არა ნეოლიბერალურ ავტორიტარიზმში ცხოვრების არამედ ნაცისტურ გერმანიაში, სადაც დღე დღეზე გესტაპო დაგადგებოდა თავს,  რაც რაღათქმაუნდა  ნამდვილად არ შეეფერებოდა რეალობას.

რათქმაუნდა ძალიან ბევრი ადამიანი, გულწრფელად ბრაზდება როდესაც ხედავ, იმ ხალხს გააქტიურებულებს, რომლებიც წლების განმავლობაში ცინიკურად საუბრობდნენ იმაზე რომ ხელისუფლება “ბიჭებს ხოცავს” და ისიც გასაგებია რომ ბევრს შეიძლება მორალური უფლება არ ჰქონდეს დღეს მოითხოვოს დამნაშავეები დასჯა მაგრამ ეს არაფერ შუაშია იმ ფაქტთან რომ პოლიცია ბოროტად სარგებლოს მასზე მინიჭებული ნდობით.

ყველაზე სამწუხარო კი ის არის რომ გამოსავალი ის არის რისიც ყველაზე მეტად ეშინია ხელისუფლებას, რადიკალური ნაბიჯები .  საჭიროა არა კოსმეტიკური  გადახალისება პოლიციის სისტემის და პირადი შემადგენლობის  მცირე  ცვლილებები, არამედ რადიკალური მოქმედებები,   საჭიროა მრავალი ადამიანის პირდაპირ გამოყრა პოლიციიდან და ამის გაკეთების შემთხვევაში იმავე  უფლედამცველების გოდების მოსმენა რომ ადგილი აქვს პოლიტიკურ დევნას, დღეს ეს ხალხი სრულიად სამართლიანად   დღეს მიქაუტაძის ფაქტს აპროტესტებენ , არ არის გამორიცხული რომ  ეს გოსდეპის ანგარიშში ჩაიწეროს და ევროპის სახალხო პარტიის კეთილისმსურველებმა ჩვენზე თქვას რომ საქმე ცუდად  არის.  სწორედ ეს გამოხმაურებებია   ჩვენი ხელისუფლების მთავარი პრობლემა, ის(ხელისუფლება)  მუდმივად უკან იყურება, ვაითუ ვინმემ ცუდი არ თქვას , ეს კი ჩანასახშივე გამორიცხავს იმის ალბათობას რომ შესაძლოა გააკეთო რეფორმები, ცვლილებები  ისე რომ არც მწვადი დაწვა და არც შამფური.

მოსაზრებები საპატრიარქოს ახალ ინიციატივაზე

მოკლედ ვეცდები ჩამოვაყალიბო ჩემი პოზიცია ეკლესიის განცხადებასთან დაკავშირებით, ეს ინიციატივა დარჩება ინიციატივად და არანაირი კვალს არ დატოვებს ყოველდღიურობაში, თუ რატომ :

  • ეკლესიას ერთი ტრადიცია აქვს, ის არასოდეს არ ამბობს ისეთ ინიციატივას რომელსაც რაიმე პერსპექტივა აქვს, გაიხსენეთ ნებისმიერი ინიციატივები ბოლო პერიოდის და ამაში თავად დარწმუნებით. (სამეფო კარის აღდგენიდან დაწყებული, ქმრებისთვის ფეხების დაბანის ინიციატივით დამთავრებული)
  • აბორტის აკრძალვის თემა თავიდანვე განწირულია დამარცხებისთვის, ჩვენთან  მიუხედავად რელიგიურობის უჩვეულოდ მაღალი ხარისხისა, ასევე ძალიან მაღალია ფარისეველობის ხარისხი, რომელიც  საკუთარ თავში გულისხმობს იმას რომ  მიუხედავად ეკლესიის ძალიან დიდი ავტორიტეტისა ნებისმიერი მოწოდების გაგებას, როგორც რაღაც კეთილ ნებას რომელსაც მანამ შეიძლება იზიარებდე სანამ ეს შენ თავად არ შეგეხება.
  • ასევე ძალიან მნიშვნელოვანია ფაქტორია ისიც რომ მიუხედავად იმისა რომ აბორტი მართლად არცთუ სასიამოვნო პროცესია, ის სამწუხაროდ ისეთივე განუყოფელია ნაწილია ქართული რეალობის როგორც ბევრი სხვა სიმახინჯე(აბორტის მოწინააღმდგე არ ვარ, უბრალოდ ვთვლი რომ კონტრაცეფცია აუცილებელია) 
  • ეკლესიას ინსტიტუციონალურად სხვაგვარად არ შეუძლია,  მას  ხანდახან მაინც უნდა ჰქონდეს  რაიმეს  მიმართ პოზიცია და რაიმე ინიციტაცია  რომელიც მას წარმოაჩენს როგორც ცოცხალ ორგანიზმს  , ჩვენთან ეკლესია ძალიან უხასიათოდ აკეთებს მაგრამ ფაქტს ვერსად გაურბის და როდესაც რაიმე ინიციატივიას გამოთქვამს, მაქსიმალურად ცდილობს ის   ისე თქვას  რომ ეს პირდაპირ არ გავიგოთ და რაც მთავარია თავშიც არ გავივლოთ მისი განხორციელება ცხოვრებაში.
  • რაც მთავარია, ეკლესიამ კარგად იცის რომ მის ნებისმიერ ინიციატიას მეორე ასევე ნახევრად მითიური ორგანიზმი, სამოქალაქო საზოგადოება გამოეხმაურება და ატეხს, ვაი ვუშვიშს, რათქმაუნდა არც სამოქალაქო საზოგადოების ჟრიამულს აქვს რეალური კავშირი ყოველდღიურობასთან, მაგრამ შედეგი მიღწეული იქნება, ეკლესიაში არსებული რადიკალურ ფრთას ყოველთვის ეყოლება მითური მტერი რომელსაც დაბრალდება  “ინიციატივის ჩაგდება” ხოლო თავის მხრივ სამოქალაქო საზოგადოების თვითკმობაც გაგრძელდება, მხოლოდ მათმა გმირულმა შემართებამ გადაგვარჩინა. 

ქართული პოლიტიკის "ოქროს" ათეული

ყოველგვარი შესავლის გარეშე, ქართული პოლიტიკის ოქროს ფონდი.

10. ეკა ხერხეულიძე

ზვიადის საქმის გაგრძელება ქართულ პოლიტიკაში.

9. ნუგზარ წიკლაური

ეგზორცისტი(რუს აგენტებზე დასპეციალიზირებული)

8. პაატა დავითაია

7.არჩილ კუბლაშვილი

40 წლის. სექსუალურად დაკმაყოფილებული. წელიწადში 200 ათას ლარზე მეტი შემოსავალი. განა არ არის საკმარისი პოლიტიკის საკეთებლად?

6.პალიკო კუბლაშვილი

5.კახა შარტავა

უდაოდ საინტერესოა, რომელმა იმიჯმეიკერმა ურჩია კახა შარტავად თავის გადახოტვრა და მუდმივად ბრაზიანი მზერით ყურება.  კახა,  გატყუებენ.ეგეთ მზერაში დერზკი კი არა  უბრალოდ სასაცილო ხარ.

4. გიორგი ბარამიძე

მარადიული პარლამენტარი, უკანასკნელი 20 წლის განმავლობაში, მხოლოდ ერთადერთი სამუშაო გამოცდილება მთავრობაში ყოფნა.

3.აკაკი ბობოხიძე

სიტყვები არ არის საკმარისი მისი სიდიადის აღსაწერად.

2. სოსო ცისკარიშვილი

სათვალე, ჭკვიანური გამოხედვა, ინტელექტუალური ჩახველება. ასაკობრივი სიბრძნე.

1. ზაზა ფირალიშვილი

 სიმართლე, სიმართლე და არაფერი სიმართლის გარდა.ასევე  სათვალე და დაჟინებული ინტელექტუალური მზერა. ქართული ოცნების საიდუმლო იარაღი–ნაციონალური იდიოტიზმის წინააღმდეგ.

100 გრადუსი ცელსიუსი(თემა-მარიხუანას დეკრიმინალიზაცია)

                  მარიხუანას დეკრიმინალიზაცია მოდური თემაა, მას თავად ხელისუფლების ყველაზე ინტელექტუალური ფრთა  ლობირებს.  დეკრიმინალიზაციის მოწინააღმდეგეებს  ჩამორჩენილებად, მორალისტებად ან კიდევ უფრო უარესი ფუნდამენტალისტებად ნათლავენ. ალბათ ამიტომაც  გადაწყვიტა  ქართული ჟურნალისტიკის ახლად ამოკიაფებულმა ვარსკვლავმა ნოდიკო მელაძემ  ეს თემა მის შოუში გაეშალა და  კიდევ ერთი ლამაზი ვაკხანალია ეჩუქებინა ჩვენთვის.                          

       
                                                  მომხრეები vs მოწინააღმდეგეები 

      ასეთი ტიპის  გადაცემებეში როგორც წესი ერთმანეთს უპირისპირდებიან  მომხრეების და მოწინააღმდეგეების თანაბარი რაოდენობა,  თანაბარი თუ არა, სხვაობა უმნიშვნელო უნდა    მომხრეებსა თუ მოწინააღმდეგეებს შორის (შეიძლება საზოგადოების განწყობის შესაბამისად ასახვაც) ,  მაგრამ ჩვენს შემთხვევაში   საქმე გვქონდა სიტუაციასთან როდესაც ფაქტიურად ერთადერთი ადამიანი(ლეჟავა) ცდილობდა მასზე მრავალჯერ მეტი მოწინააღმდეგესთან დაპირისპირებას, შესაძლოა ინტელექტუალურად ეს სრულიად ადეკვატური  ბრძოლა იყო მაგრამ  მაგრამ გადაცემის ფორმატიდან  გამომდინარე  ცოტა არ იყოს მძიმე სანახაობად გადაიქცა.
              მე კი შთაბეჭდილება დამრჩა,  რომ საქმე გვქონდა,  ჰეგემონიის თეორიის კლასიკურ მაგალითთან, როდესაც მართველი ელიტის დომინანტური იდეა იმდენად ძლიერია რომ მას წინააღმდეგობა არავინ არ უნდა გაუწიოს.  ეგრეც იყო გადაცემის ბოლოს ლამის მთელმა დარბაზმა მხარი დაუჭირა ზემოთაღნიშნულ იდეას, ეს იმ ქვეყანაში სადაც მორალიზმის ახალ ახალი ტალღები აზვირთდება  ყოველღდიურად.
                                         ძველი და ახალი თაობის კაი ტიპები .
                 გადაცემას რაღაცნაირ ფონად გასდევდა,  ძველი და ახალი თაობის “კაი ტიპების” ერთსულოვნება მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის წმინდათწმინდა  საქმეში. ძველი თაობის კაი ტიპები საკუთარი  ძველ ბიჭური მანერით და ფსევდო მართლმადიდებლური სიბრძნით ცდილობდნენ,  კანაბისის კულტურის დაკავშირებას ქართულ ისტორიასთან(ისე რა გაუხურეს საქმე ამ კანაბისს, არ გვაქვს მშვენიერი  სახელი კანაფი? ) . ხოლო ახალი თაობის კაი ტიპები უფრო,  ლიბერტარიანული იდეებით . მანიპულირებდნენ(რა სახელმწიფოს საქმეა რას მოვწევ მე) . მე კი  მთელი გადაცემის დროს მტანჯავდა კითხვა:  გია ნიკოლაძეს მარიხუანას მომხრეების  სახედ გამოყვანა  რამდენად მომგებიანია ამ საქმისთვის? 
                                        ნოდიკო მელაძე 
                 ნოდიკო მელაძე ი ძალიან ნიჭიერი და თვითმყოფადი ჟურნალისტია, სრულიად  სერიოზულად ვამბობ. გადაცემის განმავლობაში მან რამდენიმეჯერ მოახერხა და  საკუთარი ყოვლად არაადეკვატური ჩართვებით და სრულიად შეუფერებელი კითხვებით გადაცემას შანსი არ დაუტოვა რაიმე საინტერესოდ  გადაქცეულიყო. ნოდიკო მელაძე ძალიან ჰგავს  ლიბერტარიანელების წარმოდგენაში არსებულ სახელმწიფოს,  ან თავად ლიბერტარიანელებს რომლებიც მართავენ ამ სახელმწიფოებს.
                  წარმოვიდგინოთ,  სტიქიური პროცესი(გადაცემა) მიმდინარეობს,  რომელიც  ბუნებრივად და  ყოველგვარი ჩარევით ვითარდება და მაყურებელი ინტერესდება და ცდილობს ბოლომდე უყუროს და  ამ დროს,   ერევა გადაცეამში ნოდიკო თავისი  ყოვლად არადეკვატური კითხვით ან უბრალოდ შეუფერებელი გადასვლით სხვა თემაზე და გადაცემის ყველანაირ მუღამს ადგილზე კლავს. კლასიკური ლიბერტარიანელი ეკონომისტების მაგალითია, რომელიც შეეფერება ამ სიტუაციას.
                                          პრობლემა
                იდეაში შეიძლება კამათი, რამდენად მიზანშეწონილია საქართველოსნაირ ქვეყანასი მარიხუანას ლეგალიზაციაზე საუბარი, არსებობს უამრავი კვალიფიციური არგუმენტები მომხრეების და მოწინააღმდეგების(ჩემი ანგარიშით აშკარად მოწინააღმდეგების არგუმენტები უფრო წონადია) მაგრამ ისიც ფაქტია, არ შეიძლება მარიხუანას მომხმარებლების მიმართ ისეთი დამოკიდებულება როგორიც ახლა არსებობს, სახელმწიფოში. ფაქტიურად მარიხუანას მომხმარებლები ბიუჯეტის შევსების ერთ-ერთ წყაროდ გადაიქცა, ხოლო ციხეებში მყოფი ათასობით  მარიხუანას მომხმარებელი პოტენციურად იქცევა დამნაშავედ, რადგანაც რბილად რომ ვთქვა ქართული ციხე არ გავს იმ ადგილს  რომელთა იქ ყოფნა რბილად რომ ვთქვა უსამართლოა, რადგანაც ამ ხალხს მკურნალობა უფრო სჭირდება ვიდრე მათი გაშვება ციხეში, ქართულ ციხეში.

ბანანის რესპუბლიკა( ოდნავ დაგვიანებული რეცენზია)

გუშინ გადავწყვიტე შალვა რამიშვილის ახალი სერიალისთვის “ბანანის რესპუბლიკა” მეყურებინა, მინდა ვთქვა რომ დაკსვნები საკმაოდ პესიმისტური და ნეგატიური დამიგროვდა.

  • ეპოქაში როდესაც სიმპსონები, ფუტურამა, და სხვა ანიმაციური სერიალები ფართო მასებისთვის ხელმისაწვდომი გახდა, ბანანის რესპუბლიკის ანიმაციის  ხარისხი რბილად რომ ვთქვა მძიმე შთაბეჭდილებას ტოვებს. პერსონაჟებია ძალიან ცუდად არის გაკეთებული, ხოლო თავად ანიმაცია აშკარად მოძველებული ჩანს.  რა თქმა უნდა შეიძლება იმის თქმა რომ ამ სერიალის მთავარი ღირსება არა ანიმაცია არამედ სხვა რამეა(იუმორი, პოლიტიკური სატირა, ასე შემდგომ), მაგრამ სამწუხაროდ პრობლემები ამ მხრივადაც თავზესაყრელია.
  • სერიალის კონცეპტუალური მხარეს რაც შეეხება . შთაბეჭდილება მრჩება რომ ათ წელს არ გაუვლია და ახლაც იგივე ეპოქაა, ხელისუფლებაში ისევ ედუარდ შევარდნაძე და მისი აგონიაში მყოფი ხელისუფლებაა და არა კლასობრივი თვითშეგნება გაჩენილი სააკაშვილის რეჟიმი. ძველ სტილს მხოლოდ ერთი ნოუ ჰაუ დაემატა  “გამწარებული” ოპოზიციის მიერ  გამოგონილი თუ რეალური  შაბლონები სააკაშვილის ხელისუფლების მიმართ. იქნება ეს სხვადასხვა შავრაზმული იდიოტიზმები თუ ისეთები რომელიც რატომღაც ცუდი უნდა იყოს(ლეგენდები მიშას მექალთანეობაზე ჩვენნაირი მაჩო კულტურის ქვეყანაში რატომ არის მიშასთვის წამგებიანი დღემდე ვერ გამიგია)   გამომდინარე იმ გარემოებინად  რომ სერიალი იდეაში ახალგაზრდებზე და საშუალო ასაკის თაობაზეა გათვლილი ეს პოზიციები მას მაყურებლის გარეშე ტოვებს.
  • იუმორს რაც შეეხება, რაღა თქმა უნდა არის ათასში ერთხელ სასაცილო მომენტებიც , მაგრამ ეს უფრო შემთხვევითი გამონათებაა ვიდრე რაიმე ჩანაფიქრის ნაწილი, იუმორი მდარეა, თითქმის არ არის სასაცილო და ადვილად დავიწყებადია.
  • ვერაფრით ვერ გავიგე ვისთვის არის განკუთვნილი სერიალი, იდეაში ის კრიტიკა რომელიც სერიალში არის გაჟღებული, ასავალ-დასავალით და ქრონიკას კითხვით  გაფუჭებული უფროსი თაობის ადამიანებისთვის არის გასაგები მაგრამ ეს ხალხი ანიმაციურ სერიალებს არ უყურებს, ხოლო საშუალო ასაკის და ახალგაზრა ასაკის ხალხისთვის კი ეს სერიალი ზემოთჩამთვლილი მიზეზებიდან გამომდინარე ფაქტიურად უინტერესოა
მიზეზებზეც შეიძლება საუბარი, შეიძლება ითქვას რომ სერიალი(დარდუბალა) მის დროზე ერთი ძლიერი გუნდის მიერ კეთდებოდა ხოლო ბანანის რესპუბლიკა ფაქტიურად ერთი ადამიანის კისერეზე გადადის  რაც ბუნებრივია აისახება მის ხარისხზე, ასევე ბევრი სუბიექტური თუ ობიექტური მიზეზების მოყვანა შეიძლება, დარწმუნებული ვარ თავად ავტორებსაც აქვთ ახსნა სერიალის ასეთი ჩავარდნის(მე ვთვლი რომ ჩავარდნაა).
გუშინვე ვეცადე გამხსენდებინა ჩემი ემოციები რომელიც ჩემი სტუდენტობის დროინდელ დარდუბალას უკავშირდებოდა, მაშინ ისეთი ტრენდი იყო რომ, დარდუბალა ლამის ყველაზე სასაცილო და მოდურ მულტსერიალას ითვლებოდა, რაც ავტომატურად ნიშნავდა იმას რომ ყველა ვისაც ის არ მოსწონდა ან ტიპობდა ან აზრზე არ იყო.  სამწუხაროდ საზოგადოების წნეხს ვერც მე  გავუძელი და ვერ ვაღიარე რომ დარდუბალა დიდი ვერაფერი შვილი სერიალი იყო. მით უმეტეს როდესაც უკვე იმ პერიოდში არსებობდა იმის საშუალება რომ სხვა ანიმაციური სერიალებისტვის გეყურებინა. დღეს კი როდესაც ინტერნეტი უკვე არ არის სამეცნიერო ფანტასტიკის ნაწილი  თუ არსებული ხელისუფლების შეცვლა სურს ოპოზიციას ამისთვის კრეატიულობა ნამდვილად საჭიროა მაგრამ კრეატივი 2012 წლის რეალობიდან უნდა იყოს გამომდინარე და არა იმ რეალობიდან რომელიც ცალკეული ადამიანების წარმოდგენებში არსებობს.

როგორ გავხდეთ მილიონერი ერთ დღეში(ერთი ბლოგის კრიტიკა/რეკლამა)

ნებისმიერ სოციალურ ფორმაციას დროის მიუხედავად გააჩნია საკუთარი წარმატების მითები ,არ აქვს მნიშვნელობა იქნება ეს შუა-საუკუნეების ფეოდალიზმი თუ საბჭოთა სოციალიზმი. ნაცარქექია და საბჭოთა საქართველოს ფილმების გმირები მათი ეპოქის წარმატების მაგალითებია. ადამიანს სჭირდება მაგალითები რომლებზეც ექნება სწორება, რადგანაც რაც არ უნდა იყოს საკუთარი ცხოვრება ყოველთვის უფრო უარესია ვიდრე სხვისი, მით უმეტეს წარმოსახვითის.

კაპიტალიზმი წარმატების ფორმულებშიც გამორჩეულია,მის ყველა ნაირსახეობაში, იქნებოდა ეს ველური კაპიტალიზმი, კეინსიანური თუ თუნდაც ნეოლიბერალური, ყველგან ერთი მითი გვხვდება -“ჟურღმულებში დაბადებულ ღარიბ ბიჭზე, რომელმაც მძიმე შრომით მიაღწია წარმატებას, დაიწყო რა ყველაფერი “გაზეთების დატარებით” ბოლოს მსხვილი კორპორაციის მენეჯერობით და ულამაზეს გოგონაზე ქორწინებით სრულდება.

არ დავიწყებ ლაპარაკს იმაზე რომ ოფიციალური “წარმატების ისტორიების” მიღმა, ხშირად სრულიად სხვანაირი რეალობები იმალება, როგორც პირველი როკფელერი რომელიც იძახდა “არ მკითხოთ როგორ ვიშოვე პირველი მილიონი და მოგიყვებით თუ როგორ შემდგომი ყველაო”, არც იმის მტკიცებას დავიწყებ რომ მილიონერობს წყურვილის მიღმა სრულიად ობიექტური ფსიქოლოგიური კომპლექსები იმალება, უბრალოდ ქართულ ბლოგოსფეროში აღმოვაჩინე საიტი რომელიც ასეთი succes story-ს აკეთებს, ეს არის უმაგრესი საიტი(თან რეკლამას ვუკეთებ) http://inteleqtika.com/ ეს შინაარსით უფრო დიდი კაიფია ვიდრე ნებისმიერი იუმორისტული შოუ და უფრო საინტერესო ვიდრე, დისკავერის ნებისმიერი სამეცნიერო გადაცემა.

დავიწყოთ თავიდან, საიტზე პირველად რასაც ვხედავ ეს არის ვიღაც ახალგაზრდა რომელიც მეუბნება რომ “ჩვენი ქართული მულტიმედიური ბლოგი-პირდაპირი გზაა თქვენი კეთილდღეობის ამაღლებისკენ”, რაც მთავარია საიტზე შემთხვევით მოხვედრილმა ვიზიტორმა უნდა უნდა იცოდეს ვინ არის ახალგაზრდა რომელიც მე-20 საუკუნის პროპაგანდისტური პლაკატების მსგავსად ომახიანად მომიწოდებს.კარგით თუ რამე არ იცი დღეს ამის გარკვევა არ არის რთული ხოდა მეც ვცადე ამ ახალგაზრდას ვინაობის დადგენა, ბლოგზე ინფორმაციის მოძიება არ გამჭირვებია(ბლოგი ნამდვილად კარგად არის გაკეთებული, რესპექტი) და ჩემს გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა როდესაც აღმოვაჩინე რომ ეს ადამიანი(გიორგი თვალაძე) არათუ სტივ ჯობსი არ არის, არამედ ბიოგრაფიის მიხედვით რომ შევხედოთ ფაქტიურად ვერც მიხვდები ვინ არის, ან რა გააკეთა და ან რატომ უნდა ვენდო მე “წარუმატებელი და ერთ ადგილის მტკეპნავი მას”. როდესაც ადამიანი სხვას ასწავლის და თან პრეტენზია გაქვს რომ წარმატებული ხარ(მე არ მაქვს ამის პრეტენზია, ვფიცავარ ენგელსის ნათელ სახელს) მინიმუმ ეს წარმატება უნდა აჩვენო, ბიოგრაფიით ამას ვერ გაიგებ, ან შეიძლება ძალიან ღრმა ტიპი ხარ(მე არ ვარ) და რაიმე დაინახო მაგრამ ეს აშკარად არ იქნება ის რაც წერია.

ბიოგრაფიიდან გადავედი ძალიან საინტერესო ადგილზე, რომელსაც ეწოდება საიტის მისია, არ მივაქციოთ ყურადღება მცირე დეტალებს , გადავიდეთ უმთავრესზე-მიზნებზე:

1.ინტელექტუალური კონტექსტის გაზრდა;
2.ცხოვრების დონის ამაღლება;
3.შინაგანი, ფარული უნარებისა და შესაძლებლობების გამომჟღავნება;
4.სულიერი და მატერიალური სიღარიბის სამუდამოდ მოცილება
5.სამეწარმეო სულისკვეთების აღორძინება;
6.ქველმოქმედების აღორძინება;
7.ელექტრონული ბიზნესის აღორძინება;
8.ინტერნეტის უსაზღვრო შესაძლებლობების სწორად გამოყენება;
9.ჰარმონიულად და უაღრესად განვითარებული საზოგადოების აშენება;

მიზნები ძალიან საინტერესოა, არა ვიტყვი პირდაპირ შთამბეჭდავია.  ნებისმიერი ქართული და არამარტო ქართული პოლიტიკური  პარტია  მოაწერდა  ხელს  პოლიტიკური გემოვნების მიუხედავად .

ვერაფრით გავიდე რა საჭირო იყო ამის ასე დაწერა-ინტელექტუალური კონტექსტის გაზრდა; აშკარად შესაძლებელია  ადამიანურად დაწერო ისე რომ არ იყოს საჭირო რახარუხი სიტყვების,  მაგრამ კარგით დავანებოთ ამას თავი,  სხვები კიდევ  უფრო საინტერესოა.

მიზნებიდან განსაკუთრებით საინტერესოა 3.4. და 7.

დავიწყოთ ნომერი 3- შინაგანი და ფარული უნარების გამოვლენა ჩემითვის როგორც წესი ასოცირდება რაღაც ბუდისტურ ფილოსოფიასთან,  ხოლო უფრო ბევრისთვის სულაც   მაგიასთან ასოცირდება.

მატერიალური და სულიერი  სიღარიბის მოშორება(ნომერი4) -ის რომ მატერიალური სიღარიბის მოშორებას მოსდევს  სულიერი სიღარიბის,  ამას მგონი  ყველაზე ფუნდამენტალისტი ლიბერტარიანელებიც არ აწვებიან, არამგონია კორუმპირებული სახელმწიფო ჩინოვნიკების სულიერება ახალ პრადოს შეძენასთან ერთად იზრდებოდეს, შეიძლება ვცდები მაგრამ როგორც წესი სულიერი სიღარიბის დასაძლევად ტრადიციულად, კულტურა,ხელოვნება, თუ თუნდაც ლიტერატურა გამოიყენება და არა ფული.

“ელექტრონული ბიზნესის აღორძინება(ნომერი7) “-დიდებულია სიტყვებია ერთი პრობლემა რომ არ იყოს, აღორძინება გულისხმობს რაღაც ძველის გაცოცხლებას და განახლებას, მის გადააზრებს და ახლინდებურად წარმოჩენას, მაგალითად იტალიური აღორძინება ეს იყო ანტიკური კულტურის ხელახალი აღმოჩენა და მისი გადააზრება. მაპატიოს ინტელექტიკას წარმომადგენლებმა მაგრამ ელექტრონული ბიზნესი საქართველოში წარსულში არ მახსენდება, ნამდვილად ვიცი რომ ბებიაჩემი არ იყენებდა ახალგაზრდობაში ელექტრონულ საშუალებებს, ის კი არა მამაჩემის ახალგაზდრობაშიც ნაკლებად მახსენდება რაიმე, მაპატიეთ შეიძლება ძველმოდური ვარ, მაგრამ ლამაზ სიტყვებს ნამდვილად აქვთ მნიშვნელობა.

ცოტა ხნით შევეშვათ მისიას და ვნახოთ საიტის ერთი ჩვეულებრივი პოსტი,http://inteleqtika.com/formula-3/ -„მილიონერების საიდუმლო ფორმულა №3“ , მოკლედ რომ ვთქვა ეს არის 21 დღიანი რჩევების კურსი რომელიც გასწავლის წარმატებას და ასე შედგომ, მოკლედ ელექტრონულ ვერსია ათობით წიგნის თუ ბუკლეტის რომელიც გასწავლის თუ როგორ გახდე მილიონერი, წარმატებული, ლამაზი, როგორ დაიპყრო საყვარელი ადამიანის გული და ასე შემდგომ, ტიპიური მაგალითი იმის თუ რა არის კარგი გზა და რომელსაც 99.9 პროცენტი ადამიანების, მათ შორის თავად რჩევების მომცემები ვერ იყენებენ ცხოვრებაში. ამაში ცუდი არაფერია და პირიქით რაც მეტი იქნება ასეთი მით უკეთესი, ეს ყველაფერი კარგი იქნებოდა რომ არა ერთი დეტალი-

მთავარი პოსტი არ არის მთავარია კომენტარები “

კომენტარი ნომერი ერთი

Lasha-ნამდვილად აღარ მინდა ნეიტრალურ და უღიმღამო ადამიანთა რიგებში დარჩენა და გადავწყვიტე, რომ კომენტარი გამეკეთებინა, ვაღიარებ, რომ ასეთი ხალხის რიგებში ვიყავი და გარკვეულწილად ჯერაც ვარ. რა ცვლილებებიც ამ ბოლო დროს მოხდა ჩემში დაიწყო იმის მერე რაც სრულიად შემთხვევით ფეისბუკზე დაგიმეგობრდით, ხოლო თქვენმა ბლოგმა, რომელსაც გახსნის დღიდან გავეცანი, საერთოდ გადამწყვეტი როლი ითამაშა ჩემს ცხოვრებაში, ძალიან ბევრ რამეზე დამაფიქრა და თვალი ამიხილა. ყველა თქვენს სიახლეს თვალყურს ვადევნებ და ბოლო პერიოდის განმავლობაში ბევრი რამე შეიცვალა ჩემში, ეს პირველ რიგში ხედვები და გრძნობებია, მაგრამ ვფიქრობ რო ამ ყველაფერს ადრე თუ გვიან გადამწყვეტი მოქმედებებიც აუცილებლად მოყვება… დიდი მადლობა ყველაფრისათვის!

კომენტარი ნომერი ორი
-elena- Dgiti dge ver vmalav chems AGPRTOVANEBAS, magram vfiqrob rom aq ukve sityvebi zedmetia, xalxis komentarebitac chans ra sasargeblo saqmesac aketebt…. yovel sagamos vzivar pasta da furcelit da gelodebit xolme ) chemi sidzec aviyolie da visac vxvdebi sul am proeqtze velaparakebi, saxlshi ukve meubnebian GAGIJDIO )…. patar patara kitxvebi michndeba da xo sheidzleba rom dagisvat xolme? DIDI MADLOBA!!!!!!!!!!

ზედმეტად დიდი ხანია ვარ ინტერნეტის აქტიური იუზერი და შემიძლია ხატზე დავიფიცო, ასეთი კომენტარები კეთდება მხოლოდ ორ ვარიანტში

პირველი-როდესაც საქმე ეხება ეკლესიას, პატრიარქს,სამშობლოს და მსგავს სიმბოლოებს  როგორ  წესი ასეთ დროს ადამიანების ერთი ნაწილი წერს   შინარსიის მიუხედავად წერს  აღფრთოვანების პოსტებს.

მეორე-ასეთი კომენტარები, სხვა არაფერია,  თუ არა თავად ავტორების დაწერილი საკუთარ თავზე. რაც ცოტა არ იყოს ტეხავს.

მოკლედ: მაქსიმუმ რაც შეიძლება ამ საიტიდან სიახლე გაიგო ეს რამდენიმე ავტორის სახელია მაგრამ ერთი უეჭველია(ცვეტში) ასეთი დახვეწილი იუმორი პირადად მე ქართულ ნეტ-სივრცეში არ მეგულება.

პ.ს იმედია საიტის ავტორები არ მიწყენენ.

რატომ მიშა????


საქართველოში სხვადასხვა უშედეგო ღონისძიენების მთელი სპექტრი მიმდინარეობს, რომლებსაც ერთი საერთო რამ აერთიანებთ, ეს არის პრეზიდენტ მიხეილ(მიშა) სააკაშვილის გადაყენების სურვილი. ღონისძიებები სხვადასხვა სახისაა, თეატრალურიდან დაწყებული დამთავრებული მასობრივი მიტინგებით, ჩემდა უნებურად მეც მომიწა ამ “ცირკში” მონაწილეობა და ისევე ვარ იმედგაცრუებული როგორც სხვა საქართველოს მოსახლეობა, ხოდა თუ გაინტერესებთ რატომ ვერ ჩამოვაგდეთ(შევცვალეთ)? მაშინ ერთად განვიხილოთ.

მივყვეთ თავიდან, რატომ არავინ ფიქრობს ვინ არის საერთოდ ფენომენი მიხეილ სააკაშვილი??? მე ჩემი პოლიტიკური მრწამსიდან გამომდინარე დიდად არ მჯერა პიროვნების როლის ისტორიაში, არც მიშას როლის გაფეტიშება მიმაჩნია სწორად, ბოლო ბოლო მიშა ხომ მარტო არ არის და მის უკან მთელი სისტემა დგას.არც იმის უარყოფა შეიძლება რომ ზოგიერთი პიროვნებას ძალუძს რაღაც ცვლილებეი შეიტანოს ისტორიულ პროცესებში. არის თუ არა მიშა ასეთი ჯერ არ ჩანს მაგრამ მისირ ზოგიერთი ნაბიჯი აშკარად იყო ასეთი. როდესაც მიშასთან ბრძოლას ვაპირებთ უნდა გამოვყოთ ორი მიშა, მიხელ სააკაშვილი როგორც პიროვნება და მიხეილ სააკაშვილი როგორც სისტემის ნაშიერი, ეს ორივე ერთად ქმნის იმას, რასაც ძვრა ვერ უყო ოპოზიციამ.

საიდან გაჩნდა მიშა??? არ ვგულისხმობ ბიოლოგიას, საინტერესოა მიშა საიდან მოვიდა??? რატომ აირჩია ხალხმა???რატომ გადაიქცა იმ ტორმუზად როგორათაც გადაიქცა???მიუხედავად სრული კრახისა რატომ უჭერს მხარს მავანი???მოდი ვცდი ჩემებურად ნახევრად ინტელექტუალურად მეოთხედად ქუჩურად და ერთი მეოთხედად პიზდეცინტელექტუალურად ავხსნი ამას, ნუ ვცდი თუ რამე ყოველთვის არსებობს ერის ინტელექტუალური ელიტა რომელიც ამას ჩემზე 200 ჯერ უკეთ 157 გვერდზე აგვიხსნის ლათინური სენტენციებით და მიშელ ფუკოს თეორიებით ბუნებრივია ვერც ჩვენ გავიგებთ რა უნდოდა ავტორს და სავარაუდოთ ვერ თავად ავტორი რისი თქმა უნდოდა მაგრამ მოწონება დაახლოებით 500 ჯერ მეტი ადამიანისგან ხო ცვეტში იქნება.

ჩემი ღრმა რწმენით როდესაც მიშაზე ვსაუბრობთ პირველ რიგში უნდა გავითვალისწინოთ მისი ფსიქო პორტრეტი, ეს არის ემოციური ადამიანი, გულღლია, კარგი ორატორი, მექალთანე,არა ძველი ბიჭი და ვაკელი,პროფესორების შვილი, ასევე მის თვისებებს შორის შეიძლება მივაწეროთ ნულოვანი განათლება და საეჭვო პროფესიონალიზმი და რაც მთავარია უცხოელების მხარდაჭერის გაყალბება.

თითოეული ეს თვისება არის ის რაც ბაზისური აუცილებლობაა იმისთვის რომ იყო საქართველოში წარმატებული, სწორედ მასზეა უნდა იყოს დაშენებული იდეალური ქართველი ერის ბელადი. განა ჩვენთან როგორც წესი ლიდერად ის არ მიიჩნევა ვინც სიტყვის გამოსვლის დროს დორბლებს, ცრემლებს თუ სხვა ატრიბუტებს უხვად აფრქვევს??? განა მიშას თითოეული გამოსვლა ემოციური არ არის??? არის. ამას მიშას ვერ წაართმევ, ერთადერთი მისი კონკურენტი რეალურად შალვაა მაგრამ მისი პრობლემა ისა რის რომ რამდენადაც ეფექტურია ტელევიიზიის დროს და დაცინვის რეჟიმში ხალხის წინაშე არა მჭექარე ხმის გამო არ არის იმდენად შთამბეჭდავი.ასე რომ ემოციურობის გამო მიშას დღემდე არ ჰყავს ბადალი და კონკურენტი ორატორიაში.გრეჩიხას ძველბიჭური სიალალე მხოლოდ ვერა ვაკეში ქაჩავს.

გულღიაობას რაც შეეხება ის მუდამ ახერხებდა ხალხის გული მოეგო ერთი შეხედვით ნაყალბევი საქციელით მაგრამ ხომ ახერხებდა??? ისტორიას ფაქტი რჩება. შეიძლება ყველას არ ახსოვს მაგრამ პირველი რაც მიშამ გააკეთა პრეზოდ გადაქცევის შემდეგ ეს იყო იმგზავრა ეკონომ კლასით და ერის მამამ დაარწმუნა მისი ცრემლმორეული ქვეშევრდომები რომ ახალი ალიენდე გამოჩნდაო,პატიოასანი და წესიერიო, მართალია უკვე ტრაპიდან ჩამოსვლისთანავე 6 ათას დოლარიან აპარტამენტებში განთავსდა მაგრამ ასეთი წვრილმანი გააფუჭებდა ასეთ პეიზაჟს????ესეც კიდევ ერთი პლუსი ქართველი ხალხის თვალში.

მივყვეთ შემდეგს: შემდეგი არის მექალთანეობა, არ ვიცი სიმართლე გითხრათ ეს სიმართლეა თუ არა, როდესაც ჟურნალისტი ვიყავი გამეგონა ბევრი ინფორმაცია მაგრამ როგორც წესი მინდა ავღნიშნო რომ თვით ისინიც კი ვინც ამ ფაქტს ცუდად თვლიდა თითქოს ამაყობდა რომ პრეზიდენტი ასეთ ვაჟკაცი იყო,აბა სხვა ქვეყნების პრეზიდენტებს ხომ არ ჰგავდაო??? ასე რომ ეს თვისებაც მისთვის დადებითი მხარეა, სწორედ ამიტომ ვერ იმოქმედა ისე დოტის ამბავმა ამორმჩეველზე როგორც შესაძლოა ამას უნდა ემოქმედა სხვა დროს და სხვა გარემოში.

აი რაც შეეხება არა ძველბიჭობას და ვაკელობას მიშას ამ მხრივ არ გაუმართლა თავიდან ის ვაკის ჯილა იყო სვეტსკი პონტში მაგრამ როდესაც ჰორიზონტზე გამოჩნდა გამყრელიძე და გრეჩიხა აქ უკვე ვაკემ აირჩია 100 პროცენტით მათიანი მაგრამ როგორ გგონიათ ამან უარყოფითად იმოქმედა მიშაზე??? სანამ საჭირო იყო ის ვაკის რჩეული იყო შემდეგ უკვე ვაკეზე და საერთოდ ძველბიჭობაზე დარტყმით და განაწყენებულების შემოკრებით მოახერხა ის რომ ყველა კლასიკური ჩაგრული მისი მხარდამჭერი გახდა. ასე რომ მიშამ დაკარგა ვაკე და ვერა მაგრამ შეიძინა ჩაგრულები და დაბოღმილები.მიშამ მოახერხა და ყველა ვისაც ვერა ვაკეში თავში ხელს ურტყამდნენ და ყველა ვისაც აღიზიანებდა ვერა-ვაკეს ლიდერობა მიშისტად გადაიქცა.

მიშას განათლება საერთოდ საკამათოა, მისი როგორც პროფესიონალზე თითქმის არც ერთი ცნობილი იურისტი კარგს არ ამბობს, ან საერთოდ არაფერს ამბობენ,სამაგიეროდ მას აქვს სამთვიანი განათლების სერიოზული დიპლომები რითაც ჩვენ დიპლომზე დახარბებულ მოსახლეობაში ადამიანებში რომლებიც კომუნისტური რეჟიმის დროს ყველაზე მეტ დიპლომ ყიდულობდა ბუნებრივია დიდ დივიდენდები მოიპოვებდა, ახლა დავფიქრდეთ ქვეყანაში სადაც ადამიანს რომელსაც 10 წიგნზე მეტი აქვს წაკითხული ეუბნებიან არ გაგიჟდეო როგორი პრეზიდენტი მოეწონებოდათ???? მართალია დიპლომირებული უვიცი, ასე რომ მიშა აქაც უკონკურენტოა.

მიშას ჩემეულ ფსიქოპორტრეტში რჩება კიდევ ერთი მხარე ეს არის უცხოური მხარდამჭერის გაყალბება, მიშამ თავიდან როდესაც დაიწყო კარიერა მოახერხა და ჟურნალსიტების ჯილად გადაიქცა, სწორედ მისი მეგობარი ჟურნალისტების მეშვეობით დაიწყო საუბარი მიშას როგორც ამერიკული პროექტზე, კოლინ პაულელის უმცროს ძმაკაცზე და საუკუნის ამერიკული უნივერსიტეტების ყველაზე წარჩინებულ სტუდენტზე(ალბათ გახსოვთ ესეც).

როდესაც მიშასთან როგორც პიროვნებასთან ვრბძოლობთ ეს უნდა გვახსოვდეს აუცილებლად, უნდა ებრძოლო მიშას დადებით მხარეებს და მაქსიმალურდ წამომიწო უარყოფითები, ჩვენი ოპოზიციია კი მისდა უნებურად ვერ ახერხებს ამას, მეგობრებო კარგად დაუკვირდით ქართველ ხალხს და წამოწიეთ ისეთი თემები რომლებიც მიშასთვის იქნება ხალხში უარყოფითი და რა დოტის ნაირი თემები რომლებზეც აღშფოთებას მორალისტები და ფარისეველები გამოხატავენ, ამ დღეებში ვეცდები ჩემი მხრიდან რაიმე რჩევები მეც მოგცეთ არა მგონია გავქაჩო მე ხომ უცხო სიტყვათა ლექსიკონს არ ვიყენებ ხოლმე მაგრამ ვცდი.
ახლა გადავიდეთ მიშასთან როგორც ისტორიულ ფენომენთან…

როდესაც მიშაზე ვსაუბროთ პირველ რიგში ისტორიის კრიტიკული ანალიზის გარესე არაფერი გამოვა იმისთვის რომ გამოვარკვიოთ თუ რა ნიუანსებმა მოიწადინა ასეთი ადამიანის გამეფება, პირველ რიგში დავიწყოთ წარსულიდან:

1. ზვიადის ეპოქა: ნუ ზვიადის ეპოქა საერთოდ ფენომენია, თუ ქართულ გენში რამე ირაციონალური იყო სწორედ ამ რეჟიმის დროს ამოტივტივდა, ეს იყო დრო როდესაც შეგეძლო ჩაგეწერა ნებისმიერი ბრძანება და თუ ინიციატივა და პირდაპირ ანტინობელში გაგეგზავნა,გამარჯვება გარანტირებული იქნებოდა, სწორედ ამ ირაციონალურმა რომელიც შემდეგ დამარცხებული იქნა განაპირობა ვარდების სიოს დროს ყველა ირაციონალისტის მხარდაჭერა მიშას მიმართ, ყველა ხვდებოდა რომ მოდიოდა ადამიანი რომელიც არის ქართული ირაციონალიზმის* იდეალური განსახიერება, ეს იყო უფრო გაბედული ზვიადი და უფრო მეტად ირაციონალური ვიდრე ნებისმიერი იმდროინდელი პოლიტიკის მეტრი. სხვათა შორის კარგად ჩანს ეს იმაში რომ თვით ისეთი ადამიანიც კი როგორიც არის ირაკლი წერეთელი მიშას ლატენტური მხარდამჭერია,მას მოსწონს ის რომ მიშა დღენიადაგან აგინებს და ემუქრება რუსეთს,მუდამ მზად არის ნატოში შევიდეს , ხოლო ბატონი ირაკლის ეროვნული მოძრაობის ლიდერის, არარაციონალიზმი კი მგონი არავისთვის არ არის სადაო. სწორედ ამიტომ მიშამ არარაციონალური ნაბიჯებით და ფსევდო ზვიადიზმით შეიძინა ძალიან დიდი მხარდამჭერები.

2. შევარდნაძის ეპოქა: შევარდნაძემ უფრო საინტერესოა ვიდრე მიშა და დიდი კონსტანტინოვიჩი, ედუარდი ეს იყო ადამიანი რომელმაც საქმიანი ხალხი გადააქცია ფულის მკეთებელ მანქანებად და ახალგაზრდა რეფორმატორები კი ტოტალურ ილუზიონისტებად,პირველებმა კარგად დაწყებული 1995-1997 წლის აღმშნებლობა გადააქციეს ფულის კეთებად ხოლო მეორეებმა შემდეგი ნგრევა, გამოაცხადეს უკიდეგანო რეფორმაციად, ბატონმა ედუარდმა მისი მარადიული ბალანსირების თეორიით არც ერთ მხარეს არც ძველ გამოცდილ საქმიან ხალხს და არც ახალ იდეინ რეფორმატორებს მისცა კარტბლანში რათა განეხოციელებინათ ის რაც შეეძლოთ , რის შედეგადაც მივიღეთ დაჩლუნგებული ორი ფრონტი, ძველები რომლებმაც იცოდნენ საქმის კეთება მაგრამ არ იცოდნენ უკვე წესიერი მუშაობა და მეორე მხრივ რეფორმატორები რომლებსაც ჰქონდათ იდეები მაგრამ არ იცოდნენ საქმის კეთება და ამ დროში ისწავლეს მხატვრულად გაფორმება უსაქმურობის.
სწორედ ედუარდის ეპოქაში გაჩნდა ბუნებრივად გაჩნდა მოთხოვნილება ადამიანზე რომელიც იქნებოდა ერთის მხრივ რეფორმატორი და მეორეს მხრივ საქმის მკეთებელი.
ამ დროს კი გამოჩნდა მავანი ახალგაზრდა რომელმაც ხალხს კონტრაქტი გაუფორმა რა რეფორმებს ატარებდა და სახურავებიდან არ ჩამოდიოდა. როგორც გგონიათ ხალხს ვინ მოეწონებოდა ვაკელი ექიმი,მეწარმე, ლიდერი???თუ მშრომელთა სოფლელი მამა(არ მიყვარს ასე დაყოფა მაგრამ რას ვიზამ)თუ სახურავზე მძრომიალე და რეფორმატორის შარავანდედით შემკული ახალგაზრდა??? ბუნებრივია ორი იდეის საქმის და რეფორმების გამაერტიანებელი.

3. მესიანური მოლოდინი. კარგად მახსოვს როდესაც 1997 თუ 1998 წელს, კვირის პალიტრაში ვკითხულობდი გამოკითხვას თუ რა რელიგიის ხართ, პასუხი იყო ასეთი 88 პროცენტი თვლიდა თავს მორწმუნედ მაგრამ მხოლოდ ნახევარი თვლიდა თავს მართლმადიდებლად, ჩვენი ეკლესიის გაძლიერების პირდაპირპროპორციულად გაიზარდა ერში მესიანური მოლოდინი, ახალი მეფის რომელიც შეებრძოლებოდა მდიდრებს და ღარიბებს დაეხმარებოდა, ჩვენთან რელიგიამ ძლიერებას ზენიტში პირველად 2002-2003 წლებში მიაღწია და ის რაც ვერ შეძლო შალვამ(ყველაზე რეიტინგულმა იმ მომენტში) თავისუფლად შეძლო მიშამ მან ხალხს სრული იმედი მისცა რომ მესია მოვიდა და მალე ყველა ვიცხოვრებდით ედემში, დღემდე არ დამავიწყდება სიტუაცია როდესაც ერთხელ ტელევიზორში ყურებისას ვუყურე ფაქტს თუ როგორ დარეკა საშუალო ასაკის ქალბატონმა და აღშფოთებულმა თქვა რომ სამეულს ნუ ეძახით ტროიკას სამება დაუძახეთო.

4. ოკეანედალეულების თაობა, ოკეანედალეულების პირველი თაობა უკვე გამოიზარდა და მზად იყო ხელში აეღო ძალაუფლება, ეს იყო ტიპური ფრომის საბაზრო ადამიანები მთელი ჯგუფი, ხალხი ვინც ისეთი იყო როგორიც სისტემაც დასჭირდებოდა და სწორედ ამ ხალხმა 21 საუკუნის გარიჟრაჟზე დააფიქსირა მისი აზრი რომ უკვე დრო იყო დროშები ჩქარა დაეჭირათ ხელში და დაეწყოთ ღვთისმშობლის რჩეული ქვექნის აღმშენებლობა, ეს იყო ხალხი რომლებსაც ხელში ჰქონდა ილუზიების მთელი კასკადი, დაწყებული არასამთავრობოებით და დამთავრებული ტელევიზიებით, მათ ლიდერი ეძებეს და დიდი ხანი არც დასჭრირვებიათ მიშა ხომ მათნაირი იყო, ნულოვანი ინტელექტი, ლამაზი დიპლომი და რაც ყველაზე მთავარია უცხო ჰაერნაყლაპობა რაც უკვე საკმარისია რომ სხვაზე მაღლა იდგე. როგორც ფრომს მიაჩნდა ამ ადამიანებმა ისე მოიქცნენ ევროპა ამერიკაში თუ ყველა პატიოსანი კანონმორჩილი ლიბერალი იყო რეჟიმმა ისინი ფულის მაკეტებელ ლიბერალებად გადაქცია.

5.პოლიცია. 1953 წლის შემდეგ როდესაც დაიხვრიტა ბერია საქართველოში პოლიცია გადაიქცა სისტემად რომელიც ყველას თვალსი იყო ბოროტების სიმბოლო, ეს იყო ბერკეტი რომელსაც ყველა რეჟიმი იყენებდა მაგრამ არავინ არასოდეს აფასებდა, არ შეიძლებოდა ისტორიული ლოგიკიდან გამომდინარე რომ პოლიცია მუდამ ყოფილიყო დაბეჩავებული და ახალმა რეჟიმმა მათ სწორედ მისცა ის რაც მათ ასე აკლდათ ეს იყო რეალური ძალაუფლება და რაც მთავარია ფული, ნუ გგონიათ რომ ეს რაიმე მიშას და მისი რეჟიმის გენიალურობის ნიშანია უბრალოდ ყველა მიხვდა რომ უფულო პოლიცია კიდევ ერთ რევოლუციას დაუშვებდა.

6. გავლენის აგენტურა. საქართველოში ორი ძლიერი გავლენის აგენტურაა პირველი საბჭოთა და დღეს უკვე რუსული, ეს აგენტურა ძირითადად დღეს სახელმწიფო დონეზე დეკლარირებულად ვერ ქაჩავს მაგრამ წმინდა რუსულ საქმეში ანუ როგორიც არის ომი წარმატებით ეხმარებოდა მათ, სამაგიეროდ ამერიკელებმა დიდებულად იმუშავეს და 500 დოლარიანია გრანტებით მთელი პლეადა გამოზარდეს ინტელექტუალების თუ ფსევდო ინტელექტუალების სწორედ ამ ხალხმა უზრუნველყო ახალი ლიდერი მხარდაჭერა, მიშა იქნებოდა თუ ეს ქაიხოსრო ამას დიდი მნისვნელობა არ ჰქონდა. ელიტა მზად იყო.

7. ახალი ბურჟუაზია, ქვეყანაში არსებული ძველი კომუნისტური ყაიდის მეწარმეებს არ შეეძლოთ საქმის კეთება და ახალ თაობას სჭირდებოდა უკვე საწარმოო ძალების ხელახალი გადანაწილება, სახელმწიფოს ხელში ჯერ კიდევ რჩებოდა ძალიან დიდი სიმდიდრე და ახალ თაობას სჭირდებოდა ვიღაც ვინც ამ სიმდიდრეს გამოსტაცებდა სახელმწიფოს და მათ ჯიბეებს მისცემდა.

ეს არის ის რამაც გამოიწვია მიშას როგორც ისტორიული ფენომენების წარმოშობა, ახლა ვგონებ საჭიროა მიმდინარე მოვლენების გაანალიზება და ძველ ისტორიაზე დაყრდნობით ახალი კონტრზომების მიღება რამეთუ მიშა მხოლოდ საკნებით და მიშა მოვედით რომ არ წავა ეს ფაქტია, მას რომ უნდოდეს წასვლის უფლებას ზემოთჩამოთვლილი ჯგუფები და მისი ხასიათი არ მისცემს.

პ.ს იმედია ოდესმე ვისწავლი ჟურნალისტიკას და გრამატიკას:)ლათინური სენტენციები კი ვიცი მაგრამ არც მასეთი სნობი ვარ რომ გამოვიყენო.

*თუ რაა ქართული ირაციონალიზმი, ამაზე ვფიქრობ ჩემი აზრით ყველაფერი რაც ნებისმიერი შეხედვით არის რაციონალურ აზრს მოკლებული(ომის რუსეთთან, ბლოკადა, ანტიტერორისტული ოპერაცია ოსეთში, საწარმოების ძალით გაკოტრება და ტაკ დალეე) ნაბიჯები და რაც მოსწონს უმრავლესობას.