Category Archives: ლიბერტარიანიზმი

ის რაც არასოდეს არ მოხდება

ის რაც არასოდეს არ მოხდება :
  • ნაცმოძრაობის რებდენდინგი. შეუძლებელია რებრენდინგი იქ სადაც შეცდომების მეათედის აღიარებაც არ ხდება, რა მონსტრიც იყო ის პარტია ისეთივედ დარჩება.
  • ნინო ბურჯანაძის და ობიექტივის მხარდამჭერები  პოსტებში არ იყვირებენ. სცადეთ ერთი კამათი, ნებისმიერ თემაზე, რამდენ ძახილის ნიშანს აღმოაჩენთ. რამდენჯერ დაგიძახებენ ტუტუცს, უზრდელს და რაც მთავარია მთელი ერის სახელით დაგელაპარაკებიან. 
  • ზედიზედ ორჯერ ნორმალურ საზამთროს ავარჩევ. არა,მართლა  დავიჯერო?  ესეთი შეუძლებელია მისიაა?
  • ტატოს ტოტენჰემი მოიგებს ინგლისის პრემიერ-ლიგას. (საუბარია ფეხბურთის მენეჯერში, ჩემი და ტატოს ეპოქალურ დაპირისპირებაზე, ასტონ ვილა-ტოტენჰემი)
  • არასოდეს არ იქნება ჩემი პოსტი  გრამატიკული შეცდომების გარეშე  და არ შემცემენ ამ თემით.
  • შაბათ კვირას ქართულ ტელეარხებს საინტერესო გადაცემები   ექნებათ. ეჭვი მაქვს რაღაც შეთქმულების ნაწილია, რომლის მიზანი ტელევიზიებისგან მოსახლოების მოწყვეტაა.
  • მამუკა არეშიძე ზედიზედ ორ პროგნოზს გააკეთებს რომელიც ახდება.
  • სერიოზული კრიზისის დროს, ქართული ტელევიზიები ნიკუშა შენგელაიას არ ჰკითხავენ აზრს. 
  • ქართველი მამაო გაჰყიდის ჯიპს და უპოვარებს დაურიგებს, არა მოდით კიდევ უფრო დიდ საიდუმლოს  გაგანდობთ, არც ერთი ორგანიზებული რელიგიის წარმომადგენელი ამას არ იზამს.
  • ფორუმზე ქალიშვილობის თემა აქტუალურობას დაკარგავს.
  • ხიზანიშვილი ნაკრებში უშეცდომოდ ითამაშებს .
  • ქართველი ლიბერტარიანელი მიშას დროს სახელმწიფოს მიერ ბიზნესის დაწიოკებას და ეკონომიკაში ჩარევას  დაგმობს.
  • ქართული იუმორისტული შოუ სასაცილო იქნება.
ოლეგ იაძე
  • მაჟორიტარს მისი რეგიონში  ყველანაირ საქმეებში ჩარევის სურვილი გაუქრება.
  • ბათუმში გამოსწორდება მომსახურება.
  • მიშას 2 საათიან ინტერვიუში ლოგიკური წიაღსვლები იქნება.
  • ოლეგ იაძეს ვინმე ბიბის სიყვარულში შეეცილება .
  • არც ერთი ჩემი ფრენდი არ დაასტატუსებს “წვიმს”, “რა საყვარლობაა” და კომენტებში, “აუუ ნეტავ ჩემთან წვიმდეეეს”, ხოლო ძნ პრადვინუტები, წვიმაში მოსასმენ სიმღერებს არ დადებენ.

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=363968870400870”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

მოსაზრება კაპიტალიზმსა და ტრადიციებზე

ქართველებს მრავალი ტრადიცია გვაქვს, იქნება ეს სუფრის თუ ყოველდღიური ცხოვრების, ბევრი ტრადიცია მე ძალიან არ მომწონს, ბევრი მომწონს ბევრის მიმართ ნეიტრალური დამოკიდებულება მაქვს, თავად მე არ ვთვლი თავს ტრადიციულად მაგრამ დრო როდესაც ვთვლიდი რომ ტრადიციებთან ბრძოლა ჩემს არს წარმოადგენდა რათქმაუნდა გავიარე.  არსებობს ზოგიერთი ტრადიცია  რომელზეც მეცინება, მაგ. მრავალი წელია ალბათ საუკუნეც არსებობს ტრადიცია, როდესაც   როდესაც მავანი  საკუთარ მოსაზრებას  ჭეშმარიტებად ასაღებს  და ყველა ვინც ამას  არ იზიარებს  უვიცებად აცხადებს . მეც ხშირად გადავქცეულვარ “უვიცი” იმის ფაქტის გამო რომ წლების განმავლობაში ვიზიარებდი არამეინსტრიმულ შეხედულებებს.

ძალიან დიდი ხანია ჩვენს ინტელექტუალურ ელიტას აწუხებს, “ქართველი ხალხის ჩამორჩენილობის” პრობლემა, იქნება ეს ლიბერალები თუ ბოლო პერიოდში მოდური ლიბერტარიანელები, მათთვის ეს  სერიოზულ პრობლემას წარმოადგენს,  ჩვენმა საზოგადოებამ ვერ მოახერხა ისე   ტრანსფორმაცია ქვეყნის  რომ პირდაპირ ვთქვათ და არ შევრცხვებით უცხოელების თვალში(გაიხსენეთ ის ისტერია როდესაც მთელი ეს დღეებია ჩვენი ექსპერტები წუწუნებენ, ევროპა ჩვენზე რას იტყვის, ან როგორ შეჰბედა, ივანიშვილმა ან უსუფაშვილმა ევროპელებს კრიტიკაო),  ერის ბედზე ჩაფიქრებულები პირობითად შეიძლება ორ ანტაგონისტურ მხარედ დავყოთ, ერთნი თვლიან რომ პრობლემა უბრალოდ მართლმადიდებლობაშია და მის მენეჯმენტშია და როდესაც შეიცვლება მენეჯმენტი ან მართლმადიდებლობა გარდაიქმნება, პრობლემაც მოგვარდება,  ის ფაქტი რომ რეალურად  და არა ფარისეველურად ეკლესიას ნაკლებად თუ ვინმე უჯერებს ეს მეორეხარისხოვანია,  მაგრამ ეს არაა ჩემი დღევანდელი ჭმუნვის  თემა,  რადგანაც ეს ხალხი ძირითადად წუწუნის რეჟიმში არსებობდა და არსებობს, აი მეორე მხარე კი სხვა თემაა, ისინი  თვლიდნენ  და პრაქტიკაშიც ცდილობდნენ განეხორციელებიათ , ქვეყნის რადიკალურ მოდერნიზაცია, კაპიტალიზმის(ბაზრის) მაქსიმალური განვითარების ხარჯზე. რასაც უნდა მოჰყოლოდა ქართული საზოგადოების განვითარებაც ისე რომ არ შევრცხვებოდით უცხოელების თვალში.
ამ კატეგორიის ხალხში რომლებსაც ჩვენ(სოციალისტები თუ სხვა მემარცხენები) ნეოლიბერალებს ვეზახით, არსებობს მოარული მოსაზრება რომ საჭიროა  კაპიტალიზმის მაქსიმალურად  განვითარება და  ქვეყანა აუცილებლად ისე შეიცვლება როგორც ეს კაპიტალიზმის ცენტრშია, ანუ თუ მაგალითად პერიფერიული საქართველო ან გვინეა ბისაუ  გვინდა ისე შევცვალოთ რომ მივიღოთ ახალი  შვედეთი ან ინგლისი,  მაშინ საჭიროა კაპიტალიზმის მაქსიმალური განვითარება, რაც გულისხმობს სხვადასხვა ბაზრების  დერეგულაციებს, სახელმწიფოს ეკონომიკაში მონაწილეობის მინიმიზაცის, შრომითი უფლებების გაუქმებას და ან დაყვანს ისეთ მინიმუმადე რომ დიდად არ იქნება განსხვავებული გაუქმებულისგან, პროფკავშირების როლის მკვეთრ შემცირებას და სხვა რჩევებს რომელიც 1970 იან წლებში მოიფიქრეს, ნეოლიბერალური კონტრ-რევოლუციის დროს შემუშავდა,  ამ ცვლილებების  შედეგად ჩვენ გავხდებოდით  ისეთივე ძლიერები  როგორც ეს  ცენტრში არსებული სახელმწიფოებში არიან,  განსაკუთრების შორსმხედველები კი იძახოდნენ აი გავხდებით და მერე თუ გინდა სოციალიზმიც ააშენეთოს.  
2003 წლიდან ეს ეს არგუმენტი ჩვენთანაც აქტიურად მუსირებდა რადიკალური ნეოლიბერალების ლექსიკონში, მაქსიმალური კაპიტალიზმი უდრის მაქსიმალურად ტრასნფორმირებულ ქართულ საზოგადოებას, ანუ კაპიტალიზმის განვითარებსთან ერთად გაქრებოდა როგორც ქალიშვილობის ინსტიტუტი(ქალებში ნიუდაჩნიკი ლიბერალების საყვარელი თემა) ასევე სხვა ანაქრონიზმები,  მაგრამ პრაქტიკაში აღმოჩნდა რომ რაც უფრო ძლიერდებოდა კაპიტალიზმი საქართველოში მით უფრო კონსერვატორული და ანაქრონისტული გახდა ჩვენი საზოგადოება,   სწორედ აქ არის განსხვავებული თანამედროვე მარქსისტულ აზროვნებასა და ყველა ჯურის ლიბერალებს შორის, კაპიტალიზმის განვითარება არამხოლოდ არ ანადგურებს ანაქრონიზმებს არამედ ხშირად უფრო აძლიერებს. ეს ჯერ კიდევ როზა ლუქსემბურგმა შენიშნა რომელმაც ნათლად ასახა მაგ ამერიკაში მონათმფლებობის ხელახალი გაძლიერება კაპიტალიზმის განვითარებასთან ერთად ისევე როგორც რუსეთში და სხვა ევროპის ქვეყნებში გლეხების დაყმევების გაძლიერება მაშინ როდესაც ცენტრში ეს უკვე დიდი ხნის  მივიწყებული იყო.
ჩვენთან ამის ნათელი დადასტურებაა, ის რაც ემართება ქართულ ბურჟუაზიას, გულწრფელად რომ ვთქვათ,  ქართული ტრადიციების დაცვა პრაქტიკაში ძალიან ძვირადღირებული სიამოვნებაა,  მისი დაცვის შესაძლებლობა  მხოლოდ ფინანსურად მყარ და ძლიერ ადამიანებს თუ შეუძლია, პირადად მე სულ რომ გავგიჟდე და ჭკუა გადამეკეტოს, ვერ შეძვლებ ჩოხა ახალუხის შეძენას, ამის ფუფუნება მხოლოდ ახალ ქართულ ბურჟუაზიას და ბიუროკრატებს თუ ექნებათ. ნაცების  დიდი სურვილი მიუხედავად  ტრანსფორმაციის შედეგად გაჩენილმა ქართულმა ბურჟუაზიამ არამარტო არ მოიშორა ანაქრონისტული ტრადიციები, არამედ მისი ყოველდღიურობის ატრიბუტად აქცია. ჩვენთან მსგავსი კვლებები არ არსებობს მაგრამ დარწმუნებული ვარ ყველაზე უფრო დიდი რელიგიურობა თუ სხვა “პრობლემები” რომელსაც თვლიან ჩვენი ქვეყნის ბედზე ჩაფიქრებულები, სწორედ იმ წრეებშია რომელსაც ქვეყნის განვითარების ავანგარდობა უნდა ეტვირთა.
ამიტომაც როდესაც დღეს როდესაც ვნახე თუ როგორ ლანძღავდა, ერთი უნიჭო ტიპი ჩემს მეგობარს და უვიცს ეძახდა იმიტომ რომ საკუთარ  იდეოლოგიას თვლის ჭეშმარიტებად, უბრალოდ გამეღიმა,  რაც არ უნდა უნდოდეს ჩვენ ნეოლიბერალებს, პროგრესულობა, ისინი იმავეს აგრძელებენ რასთან ბრძოლაც 2003 წელს დაიწყეს, იმისთვის რომ ქვეყნის ტრანსოფორმაცია მოხდეს, ცენტრში დაწერილი წესების გადმოტანა არაა საკმარისი, მითუმეტეს როდესაც თავად ამ ცენტრში ამ თამაშის წესებს არავინ იცავს. 

უნდა არსებობდეს თუ არა ოკუპაციის მუზეუმი?

ოკუპაციის მუზეუმთან დაკავშირებით კურიოზული სიტუაციაა შექმნილი, ყოფილი ხელისუფლების მომხრეების, პატრიოტი  ჯიგრების(რუსოფობი  ჯიგრები)  და ლიბერტარიანულად მოაზროვნე ყმაწვილების ალიანსი ცდილობს, ოკუპაციის მუზეუმი დატოვოს იმ სახით როგორი სახითაც ის გააკეთა ძველმა “პატრიოტმა” ხელისუფლებამ, ხოლო პატრიოტი ჯიგრების მეორე ფლანგი(რუსეთუმეები) მოითხოვენ   მის გაუქმებას, ამ მეტნაკლებად კურიოზული სიტუაციაში იკარგება ისეთი მნიშვნელოვანი საკითხი როგორიც არის,  საერთოდ  საჭიროა თუ არა საბჭოთა ისტორიის მუზეუმის არსებობა , როგორი სახე უნდა ჰქონდეს მას, რას უნდა  ემსახურებოდეს ის და სხვა მნიშნელოვანი შეკითხვები რომელიც ჩვენს ისტორიულ წარსულთა არის კავშირში.

დღეს როგორი სიტუაციაა, არსებობს საბჭოთა ოკუპაციის მუზეუმი, რომელიც თავად სახელიდან გამომდინარე  უკვე  განგვისაზღვრავს, თუ როგორ უნდა მივუდგეთ საბჭოთა წარსულს და როგორ და რა  უნდა გავიაზროთ, ასევე რაც არანაკლებ მნიშვნელოვანია, საბჭოთა ოკუპაციის მუზეუმმა, მეორე ფუნქციაც უნდა შეასრულოს მას საბჭოთა წარსულზე აპელაციით ახლანდელი რუსეთთან მიმდინარე პროცესები უნდა აკონტროლოს.
ჩემი აზრით ოკუპაციის მუზეუმის გაუქმება კი არა მისი სახის შეცვლაა საჭირო, ჩვენ გვჭირდება, ჩვენი უახლოესი ისტორიის, საბჭოთა ისტორიის მუზეუმის არსებობა, რომელშიც გავიაზრებთ იმას თუ რა იყო საბჭოთა კავშირი და თავად გვექნება შესაძლებლობა, საკუთარი დასკვნები ვაკეთოთ და არა წინასწარ გვქონდეს განსაზღვრული თუ როგორ უნდა მივუდგეთ ჩვენს უახლოეს ისტორიას. 
რაც მთავარია, უნდა დასრულდეს, ესეთი საკითხების გამოყენება, დღევანდელი პოლიტიკური მიზნებისთვის, არ შეიძლება საბჭოთა წარსული იყოს ნეგატიური თუ ნეიტრალური იმის მიხედვით ვინ იქნება ხელისუფლებაში.

Left Cartoons(მემარცხენე კომიქსები)

http://leftycartoons.com/ –კაპიტალიზმის დამარცხების თუ რეფორმირების “საღვთო” საქმეში, იუმორი ერთ ერთი ყველაზე უფრო კარგი საშუალებაა, რადგანაც როდესაც არ გეძლევა საშუალება შენი იდეები თუ მოსაზრებები საქმეში გაატარო გრჩება მხოლოდ ამ თეორიების კრიტიკა და შენი უპირატესობის დამტკიცება, პირადად ჩემთვის კი უფრო ახლოს იუმორი დგას.

სამწუხაროდ სურათები ინგლისურად არის და მისი ქართული თარგმნა კარგი იქნება, ეგებ ვინმე მოხალისე გამოჩნდეს და დაეხმაროს მემარცხენეებს, კაპიტალიზმის რეფორმირების თუ დამარცხების “წმინდათწმინდა” საქმეში.

100 გრადუსი ცელსიუსი(თემა-მარიხუანას დეკრიმინალიზაცია)

                  მარიხუანას დეკრიმინალიზაცია მოდური თემაა, მას თავად ხელისუფლების ყველაზე ინტელექტუალური ფრთა  ლობირებს.  დეკრიმინალიზაციის მოწინააღმდეგეებს  ჩამორჩენილებად, მორალისტებად ან კიდევ უფრო უარესი ფუნდამენტალისტებად ნათლავენ. ალბათ ამიტომაც  გადაწყვიტა  ქართული ჟურნალისტიკის ახლად ამოკიაფებულმა ვარსკვლავმა ნოდიკო მელაძემ  ეს თემა მის შოუში გაეშალა და  კიდევ ერთი ლამაზი ვაკხანალია ეჩუქებინა ჩვენთვის.                          

       
                                                  მომხრეები vs მოწინააღმდეგეები 

      ასეთი ტიპის  გადაცემებეში როგორც წესი ერთმანეთს უპირისპირდებიან  მომხრეების და მოწინააღმდეგეების თანაბარი რაოდენობა,  თანაბარი თუ არა, სხვაობა უმნიშვნელო უნდა    მომხრეებსა თუ მოწინააღმდეგეებს შორის (შეიძლება საზოგადოების განწყობის შესაბამისად ასახვაც) ,  მაგრამ ჩვენს შემთხვევაში   საქმე გვქონდა სიტუაციასთან როდესაც ფაქტიურად ერთადერთი ადამიანი(ლეჟავა) ცდილობდა მასზე მრავალჯერ მეტი მოწინააღმდეგესთან დაპირისპირებას, შესაძლოა ინტელექტუალურად ეს სრულიად ადეკვატური  ბრძოლა იყო მაგრამ  მაგრამ გადაცემის ფორმატიდან  გამომდინარე  ცოტა არ იყოს მძიმე სანახაობად გადაიქცა.
              მე კი შთაბეჭდილება დამრჩა,  რომ საქმე გვქონდა,  ჰეგემონიის თეორიის კლასიკურ მაგალითთან, როდესაც მართველი ელიტის დომინანტური იდეა იმდენად ძლიერია რომ მას წინააღმდეგობა არავინ არ უნდა გაუწიოს.  ეგრეც იყო გადაცემის ბოლოს ლამის მთელმა დარბაზმა მხარი დაუჭირა ზემოთაღნიშნულ იდეას, ეს იმ ქვეყანაში სადაც მორალიზმის ახალ ახალი ტალღები აზვირთდება  ყოველღდიურად.
                                         ძველი და ახალი თაობის კაი ტიპები .
                 გადაცემას რაღაცნაირ ფონად გასდევდა,  ძველი და ახალი თაობის “კაი ტიპების” ერთსულოვნება მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის წმინდათწმინდა  საქმეში. ძველი თაობის კაი ტიპები საკუთარი  ძველ ბიჭური მანერით და ფსევდო მართლმადიდებლური სიბრძნით ცდილობდნენ,  კანაბისის კულტურის დაკავშირებას ქართულ ისტორიასთან(ისე რა გაუხურეს საქმე ამ კანაბისს, არ გვაქვს მშვენიერი  სახელი კანაფი? ) . ხოლო ახალი თაობის კაი ტიპები უფრო,  ლიბერტარიანული იდეებით . მანიპულირებდნენ(რა სახელმწიფოს საქმეა რას მოვწევ მე) . მე კი  მთელი გადაცემის დროს მტანჯავდა კითხვა:  გია ნიკოლაძეს მარიხუანას მომხრეების  სახედ გამოყვანა  რამდენად მომგებიანია ამ საქმისთვის? 
                                        ნოდიკო მელაძე 
                 ნოდიკო მელაძე ი ძალიან ნიჭიერი და თვითმყოფადი ჟურნალისტია, სრულიად  სერიოზულად ვამბობ. გადაცემის განმავლობაში მან რამდენიმეჯერ მოახერხა და  საკუთარი ყოვლად არაადეკვატური ჩართვებით და სრულიად შეუფერებელი კითხვებით გადაცემას შანსი არ დაუტოვა რაიმე საინტერესოდ  გადაქცეულიყო. ნოდიკო მელაძე ძალიან ჰგავს  ლიბერტარიანელების წარმოდგენაში არსებულ სახელმწიფოს,  ან თავად ლიბერტარიანელებს რომლებიც მართავენ ამ სახელმწიფოებს.
                  წარმოვიდგინოთ,  სტიქიური პროცესი(გადაცემა) მიმდინარეობს,  რომელიც  ბუნებრივად და  ყოველგვარი ჩარევით ვითარდება და მაყურებელი ინტერესდება და ცდილობს ბოლომდე უყუროს და  ამ დროს,   ერევა გადაცეამში ნოდიკო თავისი  ყოვლად არადეკვატური კითხვით ან უბრალოდ შეუფერებელი გადასვლით სხვა თემაზე და გადაცემის ყველანაირ მუღამს ადგილზე კლავს. კლასიკური ლიბერტარიანელი ეკონომისტების მაგალითია, რომელიც შეეფერება ამ სიტუაციას.
                                          პრობლემა
                იდეაში შეიძლება კამათი, რამდენად მიზანშეწონილია საქართველოსნაირ ქვეყანასი მარიხუანას ლეგალიზაციაზე საუბარი, არსებობს უამრავი კვალიფიციური არგუმენტები მომხრეების და მოწინააღმდეგების(ჩემი ანგარიშით აშკარად მოწინააღმდეგების არგუმენტები უფრო წონადია) მაგრამ ისიც ფაქტია, არ შეიძლება მარიხუანას მომხმარებლების მიმართ ისეთი დამოკიდებულება როგორიც ახლა არსებობს, სახელმწიფოში. ფაქტიურად მარიხუანას მომხმარებლები ბიუჯეტის შევსების ერთ-ერთ წყაროდ გადაიქცა, ხოლო ციხეებში მყოფი ათასობით  მარიხუანას მომხმარებელი პოტენციურად იქცევა დამნაშავედ, რადგანაც რბილად რომ ვთქვა ქართული ციხე არ გავს იმ ადგილს  რომელთა იქ ყოფნა რბილად რომ ვთქვა უსამართლოა, რადგანაც ამ ხალხს მკურნალობა უფრო სჭირდება ვიდრე მათი გაშვება ციხეში, ქართულ ციხეში.