Category Archives: ნიკუშა მარქსი

Football Manager 2017

fm_com_hp_fm17_0

თამაშების დიდ ბიზნესში რთულია მოძებნო ისეთი წარმატებული სერია როგორიც ფეხბურთის მენეჯერია, წლიდან წლამდე ბევრი კრიტიკოსის აზრით, სპორტს ინტერაქტივის ბიჭები ერთსა და იმავე პროდუქტს უშვებენ, ლამის მინიატურული ცვლილებებით. თუმცა ამის მიუხედავად მილიონობით ადამიანი ყოველწლიურად მაინც ყიდულობს და ათასობით საათს ხარჯავს საკუთარი გუნდების გრანდებად ქცევისთვის, საკმარისია ნებისმიერ მენეჯერისტს ჰკითხო და აღმოაჩენ რომ მას საკუთარი ისტორიები აქვს გუნდების წარმატებების, საყვარელი ფეხბურთელების, საკულტო გამარჯვებების თუ უაზრო წაგებების. მითუმეტეს  ეს ისტორიები კიდევ უფრო საკულტოა ეს ყველაფერი მეგობართან ან მეგობრებთან ერთად ონლაინ თამაშში ხდებოდა.

ფეხბურთის მენეჯერი სპორტული სიმულატორების ერთ-ერთი სახეობაა, რომლის დროსაც მოთამაშეები გუნდის მწრთვნელები, სპორტული დირექტორები, ფინანსისტები თუ ყველაფერი ერთად არიან, ამ მხრივ SEGA-ს პროდუქტი იმდენად წარმატებულია რომ არსებობს უამრავი ლეგენდები თუ როგორ იყენებენ რეალურად არსებული მენეჯერი მას საკუთარი გუნდების ტაქტიკის დასახვეწად, მის თამაშში შემჩნეულია წარმატებული მოთამაშეების ძალიან დიდი რაოდენობა,ბევრი მწრთვნელი მას ტაქტიკებისთვის იყენებს,  მაგალითად ცნობილია რომ ანდრე ვილაშ ბოაში მას ხშირად იყენებდა საკუთარი ტაქტიკების შესამოწმებლად, არსებობს ლეგენდა თუ იყიდა ნიუკასლმა რამდენიმე წლის წინ ერთ-ერთი ფრანგი ფეხბურთელი პრინციპში მხოლოდ მენეჯერში მისი პოტენციალის გამო, წარმოუდგენელად დიდი ბაზა რომელიც ლამის ნახევარ მილიონ ნახევარ ფეხბურთელს აერთიანებს მას გუნდებისთვის უფასო სკაუტურ ქსელად აქცევს, პირადად მე დღემდე სიამაყით ვიხსენებ იმას თუ როგორ გავიგე სარაგოსაში მოთამაშე ვინმე დავიდ ვილიას და მეორე დივიზიონში მოთამაშე ლუკა ტონის შესახებ მანამდე სანამ ისინი მსოფლიო დონის ფეხბურთელები გახდებოდნენ , ასეთი ისტორია უამრავია, თუმცა არსებობს ისეთი მოთამაშეები რომლებიც მხოლოდ მენეჯერის ლეგენდებად დარჩნენ, ჩემი ასეთი ლეგენდა, ახლა ბრაზილიაში მობურთალე კოლუმბიელი ვინგერი შერმან კარდენასია, რომელიც სწორად განვითარების შემთხვევაში, ნამდვილ ლეგენდად იქცეოდა, ახლა კი საშუალო დონის ბრაზილიური გუნდის თადარიგის მოთამაშეა.

ახლა უშუალოდ სიახლეზე გადავიდეთ, Football Manager 2017 თუ უბრალოდ მენეჯერი, ძალიან კონსერვატორული თამაშია, მასში რევოლუციური ცვლილებები არ ხდება და პრინციპში ვერც მოხდება, იმდენად წარმატებულია სერიაა, ფანების მილიონიანი არმია, მუდმივი გარანტირებული შემოსავალი და კონკურენციის არ არსებობა (ბოლო კონკურენტი, EA-ს ფიფა მენეჯერი უსახელოდ მოკვდა) თამაშს მხოლოდ კონსერვატორული ცვილებების არენად აქცევს. ხან 3 D გრაფიკა უმჯობესდება, ან სკაუტი მეტ ინფორმაციას გაწვდის, ან მეკარეები და მცველები არ აკეთებენ გაუგონარ ტრიუკებს და ასე შემდეგ, ან ეს ცვლილებები პრინციპში იმდენად შეუმჩნეველია რომ მხოლოდ სატრანსფერო მონაცემების განახლებას ჰგავს.

წელსაც ასეა, რეალური ცვლილებები ცოტაა, თუმცა მოთამაშეებისთვის ესეც საკმარისია, რადგანაც ამ ცვლილებებმა თამაში საკაიფოდ გამოაცოცხლა, პირველი და უმთავრესი ეს რათქმაუნდა თამაშის დვიჟოკია, ის უფრო ადეკვატური გახდა. შესამჩნევად  იკლო მოთამაშეების სრულიად არაადამიანურმა და მენეჯერების გამაცოფებელმა  გადაწყვეტილებებმა,როგორც ჩანს სეგამ ჩვენს ნერვებზეც დაიწყოს ზრუნვა,  თამაშმა რეალური რეაგირება დაიწყო მწრთვნელის მითითებებზე, ჩემთვის, როგორც სამი მცველით თამაშის მოყვარულისთვის ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რადგანაც წინა წლებში, რამდენიმე სეზონიანიანი წამება მიწევდა სანამ გუნდში, იმ დონის მცველების მოვიყვანდი რომლებიც სამმცველიან ტაქტიკის პირობებშიც კი სწორად იმას გააკეთებდნენ რასაც მე ვავალებდი. მაგალითვის მკვეთრად იკლო, ფლანგიდან კრობებისადმი მცველების სრულიად გაუგონარმა ინერტულობა, ცუდი მცველებიც კი ცდილობენ მის ადეკვატურ მოგერიებას. დაემატა კამერის უკეტესი ხედები, რაც თამაშს კიდევ უფრო რეალისტურს და ლამაზს ხდის.

მეორე ცვლილება, ეს სტაფის ახალი წევრებია, გუნდს დაემატნენ, ანალიტიკოსები და მეცნიერები, რომლებიც ბევრად უფრო დეტალურად გაწვდიან ოპონენტების და საკუთარი გუნდის ძლიერ თუ სუსტ მხარეებს. 1.png

ხოლო არსებული გუნდის სტაფი, კიდევ უფრო დეტალურად და ხარისხიანად გაწვდის გუნდის სუსტ თუ ძლიერ მხარეებს. რაც კარგი საშუალებაა,  დაიწყო არა უბრალოდ ძვირადღირებული ფეხბურთელების ძებნა ბაზარზე არამედ ისეთების, რომლებიც რეალურად საჭიროა.

2

თამაშს ასევე დაემატა, პრეკონტრაქტების და პრემოლაპარაკების ფუნქცია, რაც საშუალებას იძლევა, ფეხბურთელს მანამდე დაელაპარაკო და გაიგო, მისი მოთხოვნების შესახებ ვიდრე უშუალოდ საკონტრაქტო მოლაპარაკები დაიწყება.

პრინციპში ძირითადი ცვლილებები ესაა, რათქმაუნდა ძალიან ცოტაამ მაგრამ თამაში, მენეჯერების სერია  იმდენად იდეალურია რომ სწორედ ეს ყველაფერი, ყოველწლიურად მილიონობით  ფანს აიძულებს შეიძინოს, ხოლო განსაკუთრებით ერთგული ფანები ამას გამოსვლამდე ვაკეთებეთ და შიკარნ 5 დოლარიან დისკაუნტსაც ვღებულობთ. ღირს თუ არა მისი ყიდვა სტიმზე, ჩვენი რეალობისთვის არცთუ ცოტა 24.99 დოლარად? თუ სერიის ფანი ხართ მაშინ აუცილებლად, თუ აქტიური მომხარებელი ხართ და მხოლოდ ძველი ვერსიები გაქვთ, მაშინაც ღირს, თუნდაც იგივე 2014 წლისთან შედარებით უკვე სხვა თამაშია, თუმცა 2016 წლის ვერსია ნამდვილად შეიძლება დალოდება, ზამთრის სეილებამდე და მისი შეძენა უკვე 8-12 დოლარადაც შეიძლება.

5 ივნისი

მოკლედ,  დღეს “დიდი დღე” იყო.  დიდი იმიტომ რომ ჩემი მშობილური პარტიის სოც-დეკების მეორე ყრილობა გაიმართა და ასევე გადავწყვიტე რაღაცეების შეცვლა ჩემს ყოველდღირობაში.

სოც-დეკების მეორე ყრილობა დიდი ხანია იგეგმება, ჯერ შარშან დეკემბერში გვინდოდა, შემდგომ თებერვალში, მერე მაისში და საბოლოოდ 5 ივნისს გადაწყდა, მართალია ნუმერაციით ყრილობას ნომერი ორი ჰქონდა მაგრამ ალბათ პირველიც თავისუფლად  შეიძლება გეწოდებინა,   რადგანაც პირველი შორეულ 2010 წელში იყო და დღევანდელი პარტიის დიდი ნაწილი მასში არ მონაწილეობდა(მათ შორის მეც, მე მალევე სექტემბერში შევუერთდი) და დღეს უკვე ფართოდ გაიშალა და ბევრი რამე გაირკვა, მე პოლიტსაბჭოში ამირჩიეს, მართალია პრინციპში მეგონა აღმასკომშიც ვიქნებოდი მაგრამ როგორც ჩანს რადგანაც ბოლო დღეები არ ვყოფილვარ(ჩემი ძმის ქორწილი იყო) ბანალურად დავავიწყდი, ნუ არაორგანიზებულობა სამწუხაროდ ჩვენი პარტიის ორგანული ნაწილია.

დიდი გამოწვევები გვაქვს, სოციალური სახელმწიფოს აშენებაში მონაწილეობის მიღება, ოდესმე ხომ უნდა მოხდეს ისე რომ სოციალური სახელმწიფოს აშენებაში, ისეთი ხალხი იღებდეს მონაწილეობას რომლებსაც სჯერათ ამ იდეის, ასევე თავად პარტიის განახლება, ადაპტირება ახალ რეალობასთან, ბევრი სრულიად უსარგებლო ხალხის მომზღვავებასთან გამკლვავებას და ასე შემდგომ.

მეორეს მხრივ,  დღეს ბევრ რამეს დავუსვი წერტილი და ოფიციალურად დავიწყე პრობლემების მოგვარება. პრაქტიკაში იმისთვის რომ  რაღაცეები გავაკეთო, საჯარო პირობების დადებას უნდა მივმართო,  ასეთია ჩემი გეგმები უახლოეს პერიოდშ :

  • წონის დაკლება, პრინციპში ეს დიდი ხანია მწიფდება მაგრამ თავი ვერაფრით ვერ მოვაბი. ხოდა ახლა ამის დროა, დასაკლები ძალიან ბევრია, იმდენად ბევრი რომ ზუსტ ციფრს ახლა არ დავწერ. (თუ რატომ მგონი ახსნა არ სჭირდება მაგრამ მაინც ავხსნი, პირველი მომბზერდა ის სტერეოტიპი რომელიც მსუქან ტიპებზე არსებობს, სრული ანტიპოდი ვარ იმის, მეორე ასე ბევრად მეტი გოგო მეყოლება(პრინციპში ახლაც არ მაქვს ეს პრობლემა მაგრამ მე ხომ ვიცი) მესამე მიზეზი ბანალურად ჯანმრთელობა, მეოთხე სამწუხარო რეალობაა, მაგრამ გამხდარი ხალხი ბევრად უფრო მეტ წარმატებად აღწევს ამა თუ იმ სფეროში) 
  • ორგანიზებულობის პრობლემის მოგვარება, ესეც დიდი ხანია მიტრიალებს თავში და ამასაც თავი ვერ მოვაბი, ძალიან ბევრ დროს ვკარგავ არაეფექტურად და ეს დაუშვებელია. ბევრი რამეა გასაკეთებელი და უბრალოდ ვეღარ ვნახულობ გაპრავებას თუ რატომ არ ვაკეთებ. შედეგად დღეს მაგალითად უბრალოდ დავავიწყდი და საერთოდ არ ჩამსვეს აღმასკომში.
  • ადამიანური ბინის მოძებნა, სამწუხაროდ ჩემი ბურჟუა ბაითის პატრონმა მაუწყა რომ ბინა მაქვს მოსაძებნი და სხვა რა დამრჩენია, რამე კარგი ბინა ვნახო, ქალაქის ცენტრალურ უბნებში, რათქმაუნდა გირაოთი.
  • დასვენების დაგეგმვა, ზუსტად არ ვიცი რამდენი წელია არ დამისვენია ზაფხულში, რადგანაც მე როგორც თბილისში მყოფ ბათუმელს არ მიმართლებს და ზაფხულში ბათუმში მიწევს წასვლა, რაც დასვენება კი არა უბრალოდ, მშობლიურ ქალაქში დაბრუნებაა, ბათუმი კი არის ჩემი მშობლიური ქალაქი მაგრამ სულ უფრო მეტად ხდება ჩემტვის გაუცხოებული მაგრამ მაინც მშობლიური ქალაქი, შედეგად ვერაფრით ვისვენებ და ვრჩები უპონტოდ და ჯანმრთელობასაც ვერანაირი ხეირი.
  • ცოტა მეტი სისტემურობის მიცემა იმაზე თუ როგორ ვერთობი, ალბათ სჯობს ვაღიარო რომ გეიმერი ვარ და ეს უიმედოა , უბრალოდ უნდა მოვახერხო ისეთი დროის მოძებნა რომ ამან არ მომიტანოს უკუშედეგი.
  • ბლოგზე ხშირად წერა, ბოლო პერიოდის ავმუშავდი მაგრამ კიდევ უფრო მეტია საჭირო.
  • მეტი მუშაობა საკუთარ თავზე. პირველ რიგში გადადებული წიგნების მთელი პლეადის წაკითხვა.
  • სასწავლად წასვლა უცხოეთში, უბრალოდ მოვიდა ამის დრო,.

ინტერნეტის პოლიტიკური სლენგი (update)

10.  ქართველი ხალხი ამას არ მოითმენს (გამოიყენება სიტუაციაში როდესაც მოსალოდნელია მასობრივი აღშფოთება)

 გამომდინარე იმ მარტივი რეალობიდან  რომ ქართველები “ყველაზე  გამორჩეული” ერი ვართ,  საზოგადოების საკმაოდ დიდი ნაწილი თვლის რომ არსებობს   თემები, სხვადასხვა პიროვნებების ან ცალკეული პიროვნებთა ჯგუფების მიერ ჩადენილი  საქციელები და სხვა რაღაცეები   რომელსაც ქართველი ხალხი არაფრის დიდებით არ მოითმენს, მაგალითად ქართველი ხალხი არაფრის დიდებით არ მოითმენს  ხელისუფლების მიერ მოწყობილი აქციის სასტიკი დარბევას ან ტელეეთერით უხამსობის ჩვენებას. 

ექსპერტის შენიშვნა(ნიკუშა მარქსი)პოლიტიკური წრეებში და განსაკუთრებით, ე,წ ეროვნულებში არსებობს გავრცელებული აზრი  რომლის თანახმად,  ქართველ  ხალხს აქვს რაღაც განსაკუთრებული უნარი, ხელისუფლების ან სხვადასხვა სოციალური კლასების, ჯგუფების ან უბრალოდ ცალკეული პიროვნებების მიერ ჩადენილი რაღაც ქმედება რომელიც ეწინააღმდეგება, კონკრეტული პიროვნების, ჯგუფის, კლასის  რაღაცნაირ გაგებას  არ მოითმინოს და პასუხი მოსთხოვოს შემდგომ ამაზე,  ეს თეორიაში. აი პრაქტიკაში კი შეგიძლიათ სოციალური გამოკვლევა ჩაატაროთ,  სიტყვების “ამას ქართველი ხალხი არ მოითმენს” შემდგომ დაწერილ ნებისმიერ  ფრაზას არამხოლოდ მოითმენს არამედ ძალიან კარგადაც აიტანს, ქართველმა ხალხმა ძალიან კარგად მოითმინა არამხოლოდ 26 მაისი არამედ სხვა ათასი რეალური პრობლემა და კიდევ უფრო თითიდან გამოწოვილი პრობლემები რომელსაც სხვადასხვა პიროვენები ქართველი ხალხის სახელით ებრძოდა.

11.  ქართველი ხალხის აზრით(აზრობრივად მიმსგავსებული ყველა სიტუაცია)  (გამოიყენება სიტუაციაში როდესაც საკუთარ აზრს ასაღებ მთელი ერის აზრად და ამით დასცინი მსგავს შემთხვევებს)

ობივატელურ წარმოდგენაში არსებობს რაღაც ცალკეული ფენომენი ქართველი ხალხის,  რომელსაც არ გააჩნია არანაირი კლასობრივი ან სხვა განხვავებები და ამ ერთფეროვან ხალხს რაღათქმაუნდა გააჩნია საკუთარი აზრი  აზრი, რომლის წვდომის უნარი მხოლოდ ერთეულებს აქვს, როგორც წესი ეს ერთეულები ან ხელისუფლების მაღალ ეშელონებს წარმოადგენენ ან კიდევ ინდივიდებს რომლებიც ცნობილები არიან(ტელევიზორში გამოჩნდებიან ხოლმე) ეს ხალხი შანს არ უშვებს საკუთარი აზრი გაასაღოს მთელი ერის აზრად.
ექსპერტის შენიშვნა(ნიკუშა მარქსი)საერთოდ ცალკეული პიროვნებების მიერ მთელი ერის თვისებების მიწერა სრულიად არ არის ახალი, საქარტველოს ისტორიაც ხომ ისე არის აღწერილი რომ  პრინციპში ხომ ცალკეული მეფეების ისტორია გამოდის მაგრამ 21 საუკუნეში ცოტა არ იყოს ყალბად ჩანს სიტუაცია როდესაც ცალკეული ინდივიდები თვლიან რო წარმოადგენენ მტელი ერის სინდისს თუ აზრს, რაც მთავარია არ აქვს მნიშნელობა ეს ადამიანი ხელისუფლების მომხრეა თუ მოწინააღმდეგე, მაგალითად გუბაზ სანიკიძე და მიხეულ საკააშვილი ერთანაირი სინდისით ასაღებდნენ საკუთარ მოსაზრებებს მთელი ერის მოსაზრებებად, არ აქვს იქნება ეს ნატოში ინტეგრაცია თუ სხვა თემები. პრაქტიკა არც ხელისუფლების შეცვლის შემდგომ შეიცვალა, ყოფილი ხელისუფლების წევრების, ცალკეული ტიპების მიერ გამოცხადებული დღის წესრიგი, ისევ ხალხის, ქართველი ხალხის აზრია.

ჩემი 2012

28 თებერვალს წლის შეჯამება რბილად რომ ვთქვა არაადეკვატურობაა, ალბათ არ გაგიკვირდებათ ისიც რომ ვთქვა ეს  ეს გაცილებით დიდი ხნის წინ ჩავიფიქრე, , უბრალოდ  ბლოგერებისთვის და საერთოდ “მწერლებისთვის” ნაცნობ სიტუაციაში ჩავვარდი,  ბლოგის დასაწერად  რაღაც ზებუნებრივ ნიშანს ველოდებოდი , ასე გავიდა მთელი იანვარი, თებერვალი და თებერვლის ბოლო დღეს როდესაც ეს   ეს ნიშანი როდეაც  არ გამოჩნდა, საკუთარ თავს ძალას ვატან და ვაჯამებ 2012 წელს.


2012 წელი სხვანაირი წელი იყო, არა იმიტომ რომ ჩემს ცხოვრებაში პირველად ხელისუფლების მომხრე გავხდი  ან იმიტომ რომ რაიმე განსაკუთრებული რაღაცეები მოხდა, არა იმიტომ რომ სტუდენტობის პერიოდში მახსოვს ძალაუნებურად ჩემს თავს რაღაც ათწლიანი ეპოქა დავუწესე რომლის მერეც, “სხვა ცხოვრება” უნდა დაწყებულიყო,  ჩემს სამეგობრობს ერთი ისტორია გვაქვს, 2003 წლის ზაფხულში, ქობულეთში  ჩემი უახლოესი მეგობარი ვახო 18 წლის ასაკში როგორც აბამდა 27 წლის გოგოს, ნუ თავად ისტორია სისულელეა და პრინციპში სასაცილოც არ არის, უბრალოდ მთელი ამ წლების განმავლობაში, 27 წელი რაღაც ნიშნულად ჩანდა რომლის იქეთ აღარაფერი აღარ მოხდება. 

რა დასამალია, მე იმ ადამიანის კატეგორიას მივეკუთვნები რომლებსაც საკმაოდ დიდი ეგო აქვთ, შესაძლოა ეს არის მიზეზი რის გამოც ჩემთან ურთიერთობა  საკმაოდ რთულია, ერთხელ  ჩემმა ერთ-ერთმმა მეგობარმა გოგომ მითხრა რომ არა ცინიკური დამოკიდებულება შენივე თავის მიმართ ალბათ ვერავინ აგიტანდაო,  რას მოვაყოლე ეს, 27 წელზე და ცხოვრების დასასრულზე ვსაუბრობდი,  დაბადების დღეები ძალიან მიყვარს, მიყვარს როდესაც მილოცავენ, და თუნდა ვიცოდე რომ ეს უბრალოდ მოვალეობის მოხდაა ან სხვა რამე არ აქვს მნიშვნელობა, მეც მიხარია.  21 აგვისტოს როდესაც 27 წლის გავხდი და აღმოვაჩინე რომ პრინციპში ცხოვრებას ახლა ვიწყებ, სრულიად ისევე მაქვს გეგმები როგორც მქონდა ადრე, უკვე პრინციპში იმისიც მჯერა რომ ცხოვრება, ღმერთმა(ებმა)  დამიფაროს და 40 წლის  და 50 წლის ასაკის მერეც გრძელდება. 

პირად ცხოვრებაში სიტუაცია კიდევ უფრო უცნაურად იყო, მთელი წლის განმავლობაში მარტო არ ვყოფილვარ, იყო რამდენიმე გოგო რომელთანაც მქონდა ურთიერთობა კლასიკური სცენარით, გაცნობა, დამეგობრება, ურთიერთობა და ბოლოს დაშორება, თან რაც მთავარია ასევე კლასიკური მიზეზით, ვერავინ შეძლო აეტანა ჩემი რაღაცნაირი ცინიკური დამოკიდებულება, არა ამას იმიტომ არ ვამბობ რომ ეს ცინიზმი რაღაც პოსტმოდერნული ტრენდია რომელსაც ყველა მოინტელექტუალო ტიპი უნდა მიყვებოდეს, გაგანდობთ საიდუმლოდ, ამ ტიპების დიდი ნაწილი ცინიკურიც და ცივიც თუ რაც ქვია, ეგეთები უფრო სიტუაციიდან გამომდინარე არიან და სულაც არ არიან წინააღმდეგი ურთიერტობების როგორც ასეთი.

წლის ბოლოსკენ,  ჯერჯერობით ყველაზე გამორჩეული და განსხვავებული ურთიერთობა მქონდა, ქეთი უცნაურად გამოჩნდა, იმ პერიოდში ახალ დამთავრებული მქონდა ურთიერთობა და სიმართლე რომ ვთქვა დიდად არ მსურდა ახალი ურთიერთობა მაგრამ ქეთი გამორჩეული გახდა, პირველ რიგში აქაც ჩემი ეგოა  დამნაშავე,  ძალიან გამიკვირდა გოგო რომელიც პრინციპულად არ მიმატებდა ფეისბუკზე, ლამის გასაუბრება გავიარე სანამ დამიმატა, ქეთისთან ვცადე ის რასაც პრინციპულად ვეწინააღმდეგები, ის რაზე არაერთი ჩემი მეგობარი მახსრად ამიგდია, მაგრამ როგორც აღმოჩნდა ეს ყველაფერი რაღაცნაირად მეც მომწონდა ოღონდ მხოლოდ ორი თვე,  ორი ძალიან კარგი თვე გავატარე ქეთისთან, ჩვენ  კარგად ვეწყობოდით ერთმანეთს, რაღაცნაირად ვავსებდით,  ახლაც კარგი მეგობრები ვართ, უბრალოდ რაღაც მომენტში ორივე მივხდით რომ ალბათ სჯობდა დასრულებულიყო მანამდე ეს ყველაფერი კრიზისში გადაიზრდებოდა, 31 დეკემბერს დავასრულეთ და ახალ წელს უკვე სინგლის სტატუსით შევხდი,  მოდი ვიქნები ბანალური და ვიტყვი რომ ქეთის წარმატება მართლა ძალიან გამიხარდება და მინდა მას ისეთი ცხოვრება ჰქონდეს როგორზეც ოცნებობს.

მეორე მხრივ  არის რაღაცეები რომელზეც ჩემი მოსაზრება გამიმტკიცდა,  მაგალითად მივხდი რომ არ მეგულება ისეთი წარუმატებელი ადამიანები როგორიც ჩემი დაქორწილებულ/გათხოვილი მეგობრები არიან, ალბათ აქაც ცნობილი თეორია, გაიზრდები და მიხვდები მუშაობს.  

2013 წელს რას ველოდები? უკვე ორი თვე გავიდა და წესით კონტურები უკვე გამოიკვეთა, პირველ რიგში ალბათ დროა მივხედო ჯანმრთელობას და უნდა გავხდე, გავაგრძელო მიტოვებული სწავლა და  დროზე ადგომა ვისწავლო, ახლაც მახსენდება, ჩემი ერთ ერთი უფროსი მეგობრის სიტყვები, რომელიც ირონიის ზომიერი დოზით გამომიცხადა რო  ქართულ მემარცხენეობას 5 პრობლემა აქვს და მეხუთზე ადგილზე შენი დროზე ადგომაო. 

არამგონია წელს შევიცვალო, ისევ საკუთარ თავზე შეყვარებული მემარცხენე რადიკალი ვიქნები რომელიც აკრიტიკებს  და დასცინის ცუდი სიტყვაა, ცინიკურად უდგება ყველაფერს, მათ შორის პირველ რიგში საკუთარ თავს.

2012 წელი ჩემთვის ამ სიმღერის და კონცერტის გარეშე არაფერია .



ეს პოსტი კი ამ სიმღერის ფონზე დაიწერა და განწყობაც ამ სიმღერის შესაფერისი იყო.


დიდი დროება 21 ოქტომბერი 2012

ჩემი სტუმრობა, ზაზა შათირიშვილის  გადაცემა დიდ დროებაში, თავად ჩემი გამოსვლის მიმართ ნეიტრალური ვარ , უფრო  მომეწონა ვიდრე არა, ნუ რათქმაუნდა  შეიძლებოდა კიდევ უფრო უკეთესი,  დიდმა ნაწილმა მომიწონა(ერთადერთი კრიტიკული აზრი იყო მაგრამ ისეთი ადამიანისგან რომლის აზრიც  ჩემთვის ძნ მნიშვნელოვანია)

პირადად მე ის მომეწონა რომ რეაქტიულად არ მილაპარაკია და ხელებიც შედარებით ნაკლებად ვიქნიე გიჟივით. 

სტერეოტიპების ტყვეობაში

         ვინც მიცნობს იცის რომ კარგი მოდელი გოგოსავით ლამის მთელი ცხოვრება დიეტაზე ვარ, არა რათქმუნდა  ზდაროვი ტიპი ვარ  მაგრამ ნამდვილად არ ვარ ისეთი რომ მთელი ცხოვრება დიეტებში ვიყო. პრობლემა წონაში კი არ მაქვს რომელიც სადღაც 16-18 კგ მეტია ნორმაზე არამედ დამოკიდებულებაში, საერთოდ ჩვენთან ჩამოყალიბებული დამოკიდებულებაა პუტკუნა ხალხის მიმართ, როგორც წესი არსებობს სტერეოტიპი რომელიც გულისხმობს რომ  უნდა იყო დებილივით კეთილი, წყნარი, უბოროტო და რაც მთავარია  აუცილებლად ბუნჩულა რომელსაც უყვარს ლუდის სმა და მწვადის დანახვაზე სახე უბრწყინავს.

         ვერ წარმოიდგენთ,  რამდენჯერ მომშლია ნერვები როდესაც ასეთ სტერეოტიპს წავაწყდები, დავიწყოთ იმით რომ  სულაც  არ ვარ დებილივით კეთილი და მოსიყვარულე(სატრაბახო არ არის მაგრამ ფაქტია),არც უბოროტო ვარ , საერთოდ არ ვსვამ ლუდს და საჭმელებზეც არ ვგიჟდები.დღემდე მწარედ მახსენდება როდესაც ერთხელ უცნობ სუფრაზე ერთ ერთმა სუფრის წევრმა გადაწყვიტა ჩემი სადღეგრძელო დაელია,სადღეგრძელოში მე კი მადღეგრძელა არამედ ადღეგრძელა ჩემი სტერეოტიპი, წყნარი ბიჭი რომელიც წიგნებს კითხულობს, კეთილია და სიბოროტეს არ გააკეთებს,ფაქტიურად შკოლნიკი მსუქანი პროფესორი. კარგად მახსოვს მაშინ ვუთხარი რომ გეგინებინა სჯობდა თქო, მე ხომ არ ვარ ასეთი,მე ხომ 15 წლიდან ათეისტი ვარ, 16 წლიდან სოციალისტი და 23 წლიდან კომუნისტი(2012 წლის მდგომარეობით ისევ სოციალისტი) ,ყოველთვის ვიყავი ადამიანი რომელსაც არასოდეს ერიდებოდა მისი იდეების დეკლარირება, სადაც არ ვიყავი მუდამ დინების საწინააღმდეგოდ მივცურავდი, ეკონომისტმა რომლისათვის ქართული სტერეოტიპებით ბანშკი მუშაობა ლამის მესიანური შანსია შარშან ამ დროს თიბისი ბანკში არ წავედი ორჯერ მაღალი ხელფასზე სამუშაოდ,ვერ წარმომიდგენია მარქსისტმა როგორ უნდა გავცე სესხი როდესაც ვიცი თუ როგორ ატყუებს სისტემა ადამიანს.

                    სტერეოტიპებით მოაზროვნე ხალხს ვერ წარმოიდგენთ რამდენს წაუტეხია კისერი როდესაც ასე უფიქრიათ ჩემზე, ძალიან ბევრისთვის  ეს ცუდი სიუპრიზი აღმოჩენილა  მაგრამ  სულაც არ მინდა ეს ცუდი სიუპრიზი იყოს  , დაუჯერებელია მაგრამ კომპლექსი ჩამომიყალიბდა, მეშინია ვინმეს მიმართ სიყვარული გამოვხატო, იმიტომ რომ ამას აუცილებლად მე კი არა ჩემს გარეგნულ სტერეოტიპს მიაწერენ,ამიტომაც ვარ დიეტაზე და ამიტომაც ვცდილობ გავხდე. სულაც არ მინდა ვიყო კეთილი ბუნჩულა ბიჭი რომელსაც ვიღაც მოატყუებს და ისიც წყნარად ცრემლების ყლაპვით გადაყლაპავს ამას, იმიტომ კი არა რომ ასეთი ხალხი ცუდია უბრალოდ უბრალოდ ასეთი არ ვარ.

                სტერეოტიპები მხოლოდ გარენობაში არ არის, სტერეოტიპები საზოგადოებრივ მდგომარეობაშიც არის, მაგალითად რადგან სხვაზე მეტი წიგნი მაქვს წაკითხული და როკს ვუსმენ აუცილებლად ჩემი მიზანი რატომღაც უნდა იყოს მავანი გლეხების დაცინვა,რატომღაც უნდა მომწონდეს ვანო ჯავახიშვილის იუმორი და მთელი დღეები უნდა დავცინოდე ქალიშვილობის ინსტიტუტს,ან კიდევ აუცილებლად უნდა მომწონდეს ამერიკის მთავრობა და ვოცნებოდბე იმაზე რომ ამერიკის შტატი ვიყო, რუსებს ვაგინებდე და მჯეროდეს რომ ქართველევი ყველაზე უხეირო ერის ვართ. არ მესმის რატომ ვერ ხვდებიან რომ ეს სტერეოტიპი არაფრით აღემატება ტიპური გრუზინის თუ გურჯის სტერეოტიპს(გულისამრევი ტერმინებია).

               თანამედროვეა სიტუაციაა.ცოტა ხნის წინ ერთ ცნობილ ფორუმელთან შეხვედრის დროს ტრადიციულად გადავკოცნე და აღმოვაჩინე რომ თურმე გადაკოცნას არ იყო, ეს იყო შემთხვევა როდესაც არ გამიჩნდა ჩემი ტრადიციული პასუხის ანუ დაცინვის სურვილი იმიტომ რომ უბრალოდ ეს ნიშანია იმის რომ საქმე მთლად ნორმალურად არ არის. ადამიანების ერთმა ნაწილმა ორიგინალურობის ძიებაში უკვე მთლად დაიკარგნენ, როგორც ჩანს ჩვენთან უკვე ნელნელა ჩნდება პრობლემები რომლებზეც მარკუზე და სხვა ფრანკურტელები წერდნენ, ჩვენთან ერთგანზომილებიანი ადამიანი ყალიბდება, ადამიანი რომელიც იესემში სწავლობს, იცის ინგლისური, უსმენს როკს, არ მოსწონბს გუბაზი, არ მოსწონს ტრადიციები გიჟდება დაკომპელქსებულ ინტელექტუალებზე და მოსწონს რაღათქმაუნდა ლევან რამიშვილი. და ტაკ დალეე მაგრამ ამავდროულად ყველაზე იდეალური ფარია ყოვლად უხეირო ხელისუფლების.ხელისუფლების რომლებიც სწორედ მათზე დაყრდნობით ქმნის რეჟიმს რომელიც ყველაზე წარმოუდგენელად იდიტურია რაც კი ოდესმე არსებულა,ნუ ზვიადის რეჟიმის გამოკლებით.